BOUWPLAAT

Hanneke: Ik voel me wel een roepende in de woestijn (letterlijk, het zweet loopt in kleine straaltjes in mijn navel, waar het plasjes vormt die half verdampen en half hun weg omlaag zoeken, maar dat interesseert geen mens, dus ik ga verder). Als dit een pleintje is, zie ik een kartonnen bouwplaat met kleine huisjes van rode baksteen. Een paar gewone huizen, een paar duurdere herenhuizen, een kerk, een stadhuis en misschien wel een vervallen kasteel. Elke bewoner van Eroplaza is bekend bij de anderen (de slager, de bakker, de leraar, de dominee en al die anderen). Iedereen heeft een huisnummer (een profiel, dus) en we kunnen allemaal lekker met elkaar kleppen (een chatbox dus). Ik zou me daar zo thuis voelen. Aan wie dit gericht is? Aan de Drie Musketiers, ehh... Musketrices, dus. Doe er wat mee. Of niet. Ik ben maar een gewone kiezer in deze democratie, maar ik zou nergens anders willen wonen. 
Angie: Ja Hanneke, dat lijkt me best een leuk idee. Misschien is het wat voor de Musketiers. Maar laten ze eerst maar wat rust nemen na de geboorte van deze wolk van een pagina, dat hebben ze verdiend.
P.S. Ik wil wel in t kasteeltje wonen. Wie wil me gezelschap houden? (hihi)
Muriël: Hm...kerkers. Kerkers vol aardbeien en eh... Als je een stukje zou afdwalen in de kerkers van Sexcafé, Hanneke... Ik denk wel eens: dit verdraagt het daglicht niet. Dan denk ik ook: waar heb ik me door Angie in laten mee voeren. toch, eerlijk gezegd: ik heb haar ooit uitgedaagd...  
Angie: Tja, Muriël waarschuwt je wel, maar als je eenmaal in mijn web gevangen zit... Ik heb zelf ook aardbeien gekweekt, hihi.  
Muriël: Oeeeiiii! Pas op voor Angie, Hanneke! Of misschien ook juist niet! ;-) Ze kan wat in je losmaken hoor!! Een kasteel, hm... Dag lieverds, tot 'horens'.  
(Ruud57): Ik zou een chatbox in dit dorp fantastisch vinden.
Mary: Lieve dorpsgenoten, jullie weten zeker al van mijn zwakte, dat ik bij twee keer vragen overstag ga……….en ook het zweet loopt bij mij in kleine straaltjes in mijn navel, nu ik weet waar jullie naar toe willen. Eindelijk dacht ik rust te hebben op het gezellige terrasje in ons dorpje, nee geen dure huisjes hier, alleen maar gezellige woninkjes voor alleen maar mensen die samen zo kunnen genieten van alle geneugten die de erotiek in zich heeft. Oké, dat vervallen kasteel kijk ik wél tegen aan, dat kunnen we niet missen voor de liefhebbers van de SM-verhalen. Laten we eens gezellig bij elkaar gaan zitten, dan gaan we in gedachten alvast naar een nieuwe ruimte in ons sexcafé. Hé, daar beweegt een gordijn. Zou dat de badkamer zijn? Lijkt er wel op. Het slaapkamergordijn gaat dicht. Ze zijn aardig bezig in dat huis. Gisteren zelfs wel met een man of acht. Jullie overvallen me wel met die vraag: ‘we kunnen allemaal lekker met elkaar kleppen in een chatbox’ en daardoor moeten die drie Musketiers weer in spoedzitting bijeen komen. In augustus nog wel. Dat krijg ik niet zo snel voor elkaar, omdat ik de enige ben die op ons dorpje past, als een soort loco-burgemeester. Is er hier wel voldoende belangstelling voor? Moet wel regelmatig bevolkt zijn, anders wordt het niets, een lege kroeg loop je ook niet zo snel binnen. Een enquête? Nu weet ik toevallig ook waarom er hier in ons dorpje nooit een enquête gehouden wordt. Een hele klus hoor! Niet het samenstellen daarvan en ook niet het rondbrengen van de vragenformulieren, maar meer het uitsorteren naar de verschillende wensen. Ik zal er vast eens mijn gedachten over laten gaan.   GEHEIMZINNIG DORPJE
Muriël: Allllssswwweee.... als we (?)... als we er nu eens een écht dorpje van gaan maken... Hanneke heeft al wat aangegeven: een bakker, een slager, een dominee, weet ik veel meer. We wonen er allemaal met een bepaalde status, onderling te verdelen. In 't midden staat de kerk, of liever twéé kerken: één katholiek, één protestants. De pastoor is menslievend, maar niet van onbesproken gedrag. De dominee... protestants dus, maar wees intussen op je hoede! Het dorpje zou nochtans niets te betekenen hebben, als... daar aan de rand, deels verhuld achter bosschages... dat half-vervallen kasteel er niet geweest was. Ja, Hanneke wist het. Zij weet dat er in de omtrek over gesproken wordt, in bedekte termen. Geen hónd durft er heen... maar dat wil nog niet zeggen dat sommige verdoolde zielen... In de verre omgeving wéét men, of vermoedt men. Het is een dreigement voor kinderen: "ga nóóit naar dat kasteel, want..." Of: "pas op, of ik breng je naar het kasteel!" de kindertjes huiveren onder vaders duchtig dreigement, terwijl moeder vaag denkt: "ja, ze zéggen wel, maar... maar..." Hoe heet dat dorpje dan!? Pastoor en Dominee roepen om het hardst: "Eer O God!" Erogod... Tussen die kerken ligt een pleintje waar protestanten en katholieken elkaar met een biertje-na-de-kerk in de ogen zien, met wat overig losgeslagen volk, God 'eventjes' weg mag, en 'Ero' dus overblijft op dat plein. Slechts door de invloedrijke pizzeria ter plaatse is het geen Eroplein, maar Eroplaza geworden. Maar dan... Voor de omgeving blijft het verdacht, geheimzinnig. De verhalen worden steeds wilder, besmuikt verteld. Het héle dorp wordt inmiddels een tikje afkeurend Eroplaza genoemd. Wie... wie wil er nog wonen? De vloek van de wellust ligt er over: "pas op (?) of ik stuur je naar Eroplaza!"  
Hanneke: Ach ja, Erogod. Het dorp heeft zo'n vreemde naam dat sommige dorpelingen vaak beweren dat ze uit Heerhugowaard of Heerjansdam komen als iemand in de buitenwereld ernaar vraagt. Veel bezoek komt er niet. De schaarse toeristen en reizigers vinden het er veel te onheilspellend (tenzij ze langer dan een week blijven, want dan denken ze er heel anders over). Dat de pizzeria zo'n grote invloed heeft, is niet verwonderlijk. Industrie kent het dorp nauwelijks, maar de pizzeria, de Ponte dei Sospiri, is tot in de wijde omtrek beroemd om zijn voortreffelijke keuken. Liefhebbers van prima pasta zijn zelfs bereid dat hele eind te rijden naar Eroplaza. En Luciano laat ook bezorgen. Zijn zoon van achttien en zijn dochters van negentien en twintig staan klaar met hun opgevoerde scooters, waar ze op de open weg griezelige snelheden mee bereiken (in het dorp natuurlijk niet, want dan krijgen ze een schop onder hun kont). Er zijn trouwens ook klanten die Luciano's koeriers heel graag zien komen zónder pizza's... Voordat Luciano naar Plaza kwam, had hij een ijssalon in een stadje op veertig kilometer. Maar hij raakte betrokken bij een schandaal met een meisje en een badkuip met frambozenijs. Het arme schaap had nog twee jaar in dikke winterjassen gelopen, ook hartje zomer, omdat ze het maar niet warm wilde krijgen. Luciano ontkende alles: "Niksj dan geroechten, allemaal geroechten." Waarschijnlijk. Hij leek immers helemaal geen type om vreemde dingen te doen. Aan de andere kant was hij misschien wel een pizzeria begonnen omdat hij de verlokkingen van het zoete ijs niet meer kon weerstaan... Hoe dan ook, hij was welkom in Plaza. En op vrijdagavonden is de pizzeria uitsluitend voor het dorp gereserveerd. Dan komt iedereen, om te eten, te drinken, te lachen en te praten. En zo. Maar nergens wordt zoveel over gepraat als over het kasteel. Muriël en Hanneke hebben pas nog de wildste geruchten gehoord. Misschien moeten ze Angie daar eens naar vragen. En wie is Eva, die haar koffers zou pakken? Genoeg stof voor roddels. 
Lazarus P:
- Moederkoren, zegt de vrouw tegenover mij.
Ik kijk haar nietbegrijpend aan.
- Erogot, verklaart ze, da's engels voor moederkoren. Die graanziekte, weetuwel? Ga je erg gek van doen.
- Dood neervallen, bedoelt u?
Ze lacht me vriendelijk uit.
- Als je onvoorzichtig bent wel. Maar bij de juiste dosering ga je er alleen maar koortsachtig van hallucineren. Erg bijzonder, hoor.
- En daarom heet die stad zo? |
- Het is geen stad. Meer een gehucht. Stelt u zich er niet te veel van voor...
- Ik hoorde dat er alleen maar potten wonen.
Weer dat lachje.
- Lesbiennes, verbeter ik haastig.
- Jaja. Ik weet wel wat potten zijn.
- Gaat u er ook heen?
Ze schudt haar hoofd.
- Niet dat ik denk dat u een pot bent, hoor. Of als u het wel bent, ook goed. Het gaat me niets aan, natuurlijk.
Ik zweet meer dan goed voor me is. Met mijn vingertop doe ik mijn stropdas wat losser maar het helpt geen moer.
- Het komt door de hitte, zeg ik terwijl de vrouw nog steeds ontspannen in de Opzij bladert.
- Wat komt door de hitte?
- Dat ik zo zweet. Dat wij zo zweten, bedoel ik. U zweet ook nogal.
Een ontspannen conversatie is nooit mijn sterkste kant geweest, maar ik heb wel gelijk. De vrouw zweet inderdaad bovenmatig. Ze draagt een wittig zomerjurkje.
- Het is warm, hè? zegt ze zonder van haar tijdschrift op te kijken.
De trein gaat een tunnel in en we verwelkomen de koelte.
Wanneer we weer in de felle zon rijden, legt ze haar tijdschrift weg.
- Catherina Blok, zegt ze terwijl ze me een elegante hand toesteekt.
Ik probeer niet te lachen om haar stomme naam en schud haar hand.
- Aangenaam. Lazarus Poepjes. Zeg maar Lazarus.
- Aangenaam, Lazarus. Wat voert je naar Erogod? Vakantie?
- Neenee. Werk eigenlijk. En rust. Mijn arts heeft me rust aangeraden. Ik heb nogal last van duizelingen wanneer ik... Ik bedoel: als het bloed uit mijn hersenen wegtrekt. Vooral wanneer ik.... Het is een nogal lang verhaal... U begrijpt het wel.
Ze knikt begrijpend maar ze begrijpt er niets van. Ze verandert van gespreksonderwerp.
- Wat voor werk doe je, als ik vragen mag?
- Dat mag je vragen, maar het is nogal geheim. Kan ik op je discretie rekenen?
Ze knikt en zet haar zonnebril recht. Scheef was leuker. Zelf zet ik mijn zonnebril juist scheef, en daarna af. Ik heb hem niet meer nodig. Als je met iemand praat, mag je haar bekijken. Het is een perfect alibi en het kan geen kwaad - zelfs niet in mijn toestand. Ze zet de hare ook af.
- Ik schrijf voor "Pizzeria's International." Ik doe veldonderzoek.
- O. Interessant. Maar ik weet niet of ze wel pizzeria's hebben in Erogod.
- Ja, die hebben ze.
- Ik ben dol op pizza's.
- Pizze, verbeter ik, mag ik je uitnodigen?
- Ik heb geen tijd.
- Jammer. Waarheen voert de reis, als ik vragen mag?
- Dat gaat je niks aan.
Ze lacht er vriendelijk bij. Ik schrik ervan. Nog maar een uur van huis en ik krijg al symptomen. Voorlopig ben ik niet bezorgd. Het zijn milde symptomen. Ze worden niet erger. Voor de zekerheid tel ik inwendig tot tien.
1... 2... 3...
Ze ziet er leuk uit in het jurkje.
4... 5... 6...
Ze ziet er veel te leuk uit in het jurkje.
7... 8...
Ze gaat verzitten op een manier die...
9... 10...
...op een manier die...
Waarom gaat ze nu verzitten? Het was helemaal niet nodig en zeker niet op die onelegante manier. Had ze misschien last van zweterige...
Niet aan denken.
1... 2...
Tellen helpt niet meer. Ik ga over op rekensommen. Ondertussen kijk ik naar buitenen druk mijn hand in mijn schoot.
- Is er iets? vraagt Catherina Blok bezorgd.
- Nee, niets. Wat is dat voor kasteel?
12 x 16 = 152.
- Gewoon. Een kasteel. We zijn bijna bij Erogod.
18 x 27 = 486.
Bezorgd buigt Catherina Blok zich in mijn richting. Vanuit mijn ooghoeken lijkt haar decolleté...
88 x 9 = 792.
- Weet je zeker dat er niks mis is? Je wordt helemaal bleek.
54 * 43 = 2332.
Nee. 2322.
De symptomen worden heviger. Als ze het maar niet merkt. Ik sla mijn ene been over het andere.
- Dames en heren we naderen station Erogod. Reizigers voor Aluvet en Odolok worden verzocht...
Wordt verzocht. Het is: wordt verzocht.
Haastig haal ik mijn koffer uit het net. 31 x 15 = 465. Ik sta met mijn rug naar Catherina Blok. Het is onbeleefd maar het kan niet anders. Mijn hoofd suist. Ik wankel op mijn benen.
- Het was aangenaam kennis te maken, mompel ik terwijl ik de symptomen achter mijn koffertje verberg.
De trein mindert bruusk vaart. Ik duizel. Ik val bijna. Ik zwaai met mijn armen en onthul ongewild de beschamende toestand van mijn onderlichaam.
Catharina Blok noemt verschrikt de naam van het opperwezen en begint te stamelen.
- Wat een... Is dat..? Nee maar!
Ik wankel de coupé uit en slaag er nog net in haar een aangename voortzetting van de reis te wensen.
Mijn eerste stap op Erogod's grond eindigt in een valpartij. Ik krabbel haastig overeind en zet het op een lopen, net zo lang tot ik koelte voel. De koelte van het bos.
Onder een bemoste eik haal ik mijn medicijn te voorschijn: 'Stolichnaya - acht maal daags 1 dosis.' Terwijl mijn broek pijnlijk weerstand biedt neem ik een slok.
17 * 22 = 374
De symptomen verdwijnen gestaag. Ik merk nu pas dat mijn gulp het onder de druk heeft begeven. Ik fatsoeneer de boel zo veel mogelijk en herinner me de woorden van mijn arts:
- Voor uw fysieke eigenaardigheid bestaat voorshands geen enkele genezing, mijnheer Poepjes. Slechts rust zal u goed doen. Een omgeving zonder erotische prikkeling. Met een geslacht als het uwe kunt u zich eenvoudigweg geen erecties veroorloven. Uw lichaam kan zo'n enorme hoeveelheid bloed niet missen zonder dat andere vitale functies eronder lijden. Heeft u er werkelijk nooit eerder last van gehad?
Boven mijn hoofd speelt het zonlicht met het bladerdak. De bomen stellen me gerust.
Ik stop met rekenen en neem een laatste teug.
- Only vodka from Russia is genuine Russian vodka, lees ik hardop.
Ik neem mijn koffertje ter hand en loop in de richting van de dorpskern. Het incident in de trein was een vergissing. Het zal me niet nog eens overkomen. Zeker niet in een saai plattelandsdorpje.
Ik verheug me op een paar gelukzalig saaie weken. 
Hanneke:Ik zit onderuit op het terras van de pizzeria, mezelf koesterend in de ochtendzon. Het is laat geworden, vannacht. Ik ben naar het kasteel geweest om met Muriël te praten. Geeuwend drink ik mijn koffie als ik een nieuw gezicht voorbij zie komen. Ik lach naar haar. Ze blijft bij mijn tafeltje staan en stelt zich voor. Ze blijkt Hester te heten en ze is pas in Ero komen wonen. We kletsen gezellig wat en ze vraagt waar ik woon. "Boven de bibliotheek," zeg ik. "O, dus jij bent de bibliothecaresse! Ik heb al wat over je gehoord. Jij zit geloof ik elke ochtend hier in de pizzeria." "Ja," zeg ik. "De bieb gaat pas om twaalf uur open. Vandaar. Ik kan hier mooi alles volgen en de roddels bijhouden." Ik heb Luciano al zien stralen. "Hoe ging het bij Nikita?" roep ik. "Alles geregeld," meldt hij trots. "Ze was erg onder de indruk van me." "Ja, dat zal wel," giechel ik, terwijl ik nee schud naar Hester. "Ricardo heeft de baan bij haar in de keuken," gaat Luciano verder. "Hij praat over niemand anders meer dan over Nikita." "Dat dacht ik wel," zeg ik tegen Hester. "Maar hij is echt geen partij voor haar, zo'n jong knulletje. Ze zal zich even met hem amuseren en dan..." "Ik hoorde dat een Muriël onderzoek doet in het kasteel," zegt Hester. "Waarom is ze daarmee bezig"? Ik zucht eens diep. "Muriël heeft een groot geheim," zeg ik ten slotte. "Ik heb vannacht tot de late uren met haar gepraat, en ik begin er iets van te begrijpen." "Een gevaarlijk geheim?" vraagt Hester benieuwd. "Nee hoor. Maar het raakt haar wel diep," zeg ik ten slotte. Hester neemt me onderzoekend op. "Is ze jouw nieuwe vriendin?" vraagt ze dan. "Dat gerucht gaat." Ik staar blozend in mijn koffie.
k sta nog steeds met een hand tegen de kast geleund en vervloek mezelf omdat ik dit heb laten gebeuren, als ik voor in de bibliotheek wat gestommel hoor. Snel fatsoeneer ik mezelf en loop naar de balie. Het is Hester. Ze kijkt wat verbaasd naar mijn rode hoofd, maar ik zeg snel dat ik met boeken heb lopen te sjouwen. Ze knikt. "Wat een grote bibliotheek voor zo'n klein dorpje," zegt ze, met een blik om zich heen. "Iedereen brengt zijn uitgelezen boeken hierheen," leg ik uit. "Anders zet je ze thuis maar in de boekenkast en staan ze stof te verzamelen. Zo heeft iedereen er nog wat aan." En je vindt er soms de vreemdste briefjes en aantekeningen in, denk ik bij mezelf. Zoals... Opeens bedenk ik dat ik iets gelezen heb dat nieuw licht zou kunnen werpen op de geschiedenis van het kasteel. Ik zet het weer uit mijn hoofd en help Hester wegwijs maken. Als ze met een stapeltje boeken vertrekt, vraag ik nog: "Wat moeten we meenemen voor Mats' housewarming?" Ze kijkt lachend om. "Drank en jezelf, wat anders?"
De rest van de dag gaat in een soort droom voorbij, omdat ik steeds aan dat briefje in het boek moet denken. Ik kan er geen oplossing voor vinden. De volgende ochtend ben ik vrij laat als ik naar mijn vaste stek bij de Brug der Zuchten wandel. Opeens blijf ik stokstijf staan. Dit kan niet waar zijn! Uit het bos zie ik een man opduiken. Nee... Ja, het is hem wel. O, lazarus! Poepjes! De schrik van alle pizzeria's, de culinaire schrijver die Michelin sterretjes liet zien, de beul met de vlijmscherpe pen en de enorme... Ik moet Luciano waarschuwen. En hem niet alleen. 
Hester: Al woon ik er nog niet (er moet veel aan het huisje gebeuren) toch voel ik me al op mijn gemak. Ik heb al kennis gemaakt met Muriël, ze woont op nr.8. Ze vertelde over het luik dat in de vloer zit en dat die ruimte onder de grond met alle huisjes met elkaar in verbinding staan. Ik laat het maar zo, wie weet wat voor heerlijks hier nog komt wonen. Zodra mijn huisje klaar is lijkt het me gezellig om samen met haar onder genot van een lekker glaasje wijn wat te kletsen. Maar eerst moet ik nog heel wat werk verzetten. In het dorp eens rondkijken of er niet een gespierde man rondloopt die me helpen wil. Ik heb ook kennisgemaakt met Hanneke, ze werkt bij de bibliotheek. Ik had wat horen smoezen over haar en Muriël, ze bloosde en keek me een beetje raar aan toen ik er naar vroeg. Achteraf denk ik, ze zou toch niet bang zijn dat ik haar voor de voeten zal lopen? Ik had haar moeten vertellen dat de vrouwenliefde mij vreemd is.Tot nu toe heb ik alleen met mannen de liefde bedreven. Toch maar eens opzoek gaan naar een flinke bouwvakker voor mijn huisje. 
Nikita: Zoals elke maandagmorgen loop ik door het dorp om boodschappen te doen. Ik zwaai naar Hanneke die bij de pizzeria zit en kijk even benieuwd naar wie er aan komt lopen. Dat zal Hester zijn, die net op de Lange Jammer is komen wonen. Ik krijg een zwaai van Luciano en een zwoele blik van Ricardo. 'Elf uur he!' roep ik naar hem. Hij grijnst zijn mooie lach en roept dat hij er op tijd zal zijn. Glimlachend loop ik verder. Het kasteel, altijd op de achtergrond aanwezig, boezemt me een beetje angst in. Toch ben ik wel benieuwd wat ze daarvan weten te maken. Bij de bakker zijn er geen nieuwtjes, maar bij de groenteboer vang ik op dat er een aannemer is komen kijken, die op zoek was naar een bedrijfspand. De makelaar staat erover te verhalen (dat is inderdaad een mooie vrouw!) en ik vraag hoe het bedrijf heet. Er zijn bij mij nog wat kleine dingetjes die ik wil laten opknappen en met name de electriciteit waag ik me niet aan. Neuriend loop ik terug naar Pension Sensual, me voornemend om vanmiddag even contact op te nemen met bouwbedrijf 'De Beuk'. Eerst die lunches nu even... 
Lazarus P.: Ik hoef niet te vragen waar zich in dit dorp de pizzeria bevindt. Terwijl ik zuchtend op de brug sta, zie ik de gevel al. Op het plein kijkt de dorpsschone verbaasd in mijn richting, om vervolgens haastig de pizzeria in te vluchten. Kennelijk is men in dit achtergebleven gehucht geen bezoekers gewend. Op het station was ik ook al de enige. Of zou het te zien zijn, dat ik straalbezopen ben?
Met een klap beland ik op het brugdek.
- Stomme trut, kun je niet uitkijken?!
Het meisje op de scooter, dat me zojuist van de sokken heeft gereden, kijkt geschrokken hoe ik overeind poog te krabbelen. Haar kinderlijke stemmetje stamelt een verontschuldiging. Dan dwalen haar ogen naar de inhoud van mijn koffer, die door de klap is opengesprongen. Mijn collectie pruiken, plaksnorren en valse baarden ligt verspreid over de grond. Het is meer uit gewoonte dan uit noodzaak dat ik ze heb meegenomen - in een wereldvreemde negorij als deze heeft natuurlijk niemand van Lazarus Poepjes gehoord - en nu ze zo schaamteloos op straat liggen tentoongesteld heb ik spijt dat ik ze ooit heb ingepakt. Wat moet het meisje wel niet van mij denken?
- Moet ik even helpen? vraagt ze terwijl ik, nog steeds bezopen over straat kruipend, mijn spullen bijeengaar.
- Neenee, het is al goed.
Ze begint te giechelen.
- Uw broek is stuk.
Dat is waar ook.
Terwijl ik met de ene hand mijn gulp dichthoud, probeer ik met de andere mijn koffer op slot te krijgen. Ze slaat mijn verrichtingen met milde spot gade.
- Weet u zeker dat u geen hulp nodig heeft?
Ik zucht en laat mijn broek voor wat hij is. Met beide handen sluit ik mijn koffer, geërgerd over zoveel gezichtsverlies op één dag. Dan pas zie ik de houten kist achterop haar scooter, waarop een logo in de vorm van een Venetiaans bruggetje prijkt. Ze is nog pizzakoerier ook - de belachelijke rood-wit-groene valhelm was eerlijk gezegd al een aanwijzing.
Bijna wekelijks word ik door pizzakoeriers aangereden. Het is de wraak van de pizzagod voor de vlijmscherpe stukjes die ik schrijf, en de fysieke ongemakken die mijn onderlijf me bezorgt is ook wraak: de wraak van de blote-vrouwengod voor de zondige gedachten die ik heb over strakgebloesde pizzameisjes met olijfolie.
Deze keer valt het mee. De alcohol heeft mijn lijf getemd. Hoogstens word ik een beetje warm van het scootermeisje met haar gewaagde rokje en de stoere tietjes, maar het kan ook door de zon komen.
- Ik woon vlakbij, zegt ze vriendelijk, als u even meeloopt kunt u zich bij ons wat fatsoeneren. Misschien willen ze bij de stomerij uw broek wel repareren.
Haar dorpse gastvrijheid stemt me mild. Met mijn koffer als een schild voor mijn buik, loop ik met het meisje mee. Ze heet Lia, zegt ze, en ze is de dochter van de pizzaboer. Ik verzwijg mijn beruchte naam. Ik zeg dat ik Chris heet. Chris de Loos.
- Komt u iemand bezoeken?
- Nee. Nee ik kom voor mijn rust. Vakantie zeg maar. Is hier misschien een hotel dat je me kunt aanraden?
- Bij Nikita is vast nog wel plaats.
Ze wijst naar een van de herenhuizen op het plein.
- 'Pension Sensual'? Klinkt als een bordeel.
Lia heeft een binnenpretje.
- Dat moet je niet tegen Nikita zegen.
- Wordt hij zo snel boos dan?
- Nikita is geen hij. Nikita is een zij.
Raar dorp, waar de pensions als bordelen klinken, de vrouwen mannennamen hebben en de pizzascooters af en aan rijden alsof je in het centrum van een wereldstad bent. Er rijdt er alweer een voorbij en bij het terras van de 'Ponte dei Sospiri' zet een iets rondborstiger versie van Lia net haar helm op.
- Is dat je zus? vraag ik.
Ze knikt.
- Dat is Pia.
Binnen, in de koelte van de pizzeria, word ik voorgesteld aan Luciano, Lia's vader, en aan ene Hanneke die iets met de bibliotheek van doen schijnt te hebben.
- Chris de Loos, zeg ik terwijl ik haar hand schud.
Ze kijkt me aan alsof ik een te laat terugbezorgd boek met koffievlekken ben, maar ondanks dat doet zich een aangename tinteling in mijn onderlijf gelden. Ik tel voor de zekerheid tot tien.
Achter, in een ruimte die nog het meest wegheeft van een washok, geeft Lia me de gelegenheid om mijn broek uit te doen. Ze blijft er min of meer belangstellend bij staan kijken maar dat vind ik niet erg.
In mijn onderbroek neem ik plaats op een van de koude keukenstoeltjes die bij het blankhouten tafeltje staan. Er zitten drie schone broeken in mijn koffertje. Ik zou er een aan kunnen trekken, maar ik ben te dronken om me er druk over te maken.
- Maatwerk, zegt Lia bewonderend terwijl ze mijn broek bestudeert en ze heeft gelijk: in verband met het representatieve karakter van mijn professie draag ik uitsluitend maatpakken.
Ze laat de stof door haar vingers glijden en begint de schade aan mijn gulp te controleren.
- Daar moet een nieuwe rits in. Ik zal Frits van de stomerij vragen of hij het meteen kan doen.
- Is Frits ook een vrouw?
- Nee. Frits is een man. Ben zo terug. Ze werpt nog even een verbaasde blik op mijn sokophouders en keert terug naar het restaurant. Terwijl ze van me wegloopt doen haar billen allerlei leuks met haar rokje. Ik kijk er even naar, haal mijn sigarettenkoker te voorschijn en speur naar een asbak. 
Hester: Nu mijn relatie stuk gelopen is ben ik druk op zoek naar andere woonruimte. Op internet heb ik gelezen over het dorpje Erogod/plaza en dat wekte meteen mijn interesse.Gisterenmiddag reed ik er door heen, het was er vrij rustig, zelfs bij pension Sensual. Daar konden ze me wel de weg wijzen naar een makelaar. Door haar kwam ik in één van de huisjes aan de Lange Jammer terecht. Een vreemd gevoel bekroop me toen we binnen stonden. Ik had het gevoel dat ik hier al eens eerder was geweest. Ik ademde diep in en genoot van de vreemd genoeg vertrouwde geur. Mijn tepels werden hard en ik werd onbeschrijfelijk geil. De vrouwelijke makelaar keek geamuseerd naar mijn harde knopjes. Ik besloot snel dat ik het zakelijk moest houden en liep naar de achtertuin. Daar zou vast plaats zijn voor een mooie vijver mijmerde ik en nam een besluit; dit zou voorlopig mijn thuis worden. Na de nodige zakelijke beslommeringen was ik de trotse eigenaresse van Lange Jammer 4 in Eroplaza.  
Muriël: Dag... bijna-buuv-Hester! Ik ben er nog even niet, maar dat geeft niet hè? Als je niet wilt dat ik onverhoeds kom binnenvallen moet je dat luik naar je kruipruimte wel degelijk dichtspijkeren hoor! Een vijver... Al ie lekker groot en helder is hoef ik niet meer naar Bathland-Ril als mijn schamele douche er eens de brui aan geeft. Mag toch wel? En eh ja... die makelaar. Lékker is ze hè! Tegenwoordig lijken ze bijna allemaal vrouwelijk én aantrekkelijk, maar op dat laatste worden ze vast geselecteerd. Voor de oudjes onder ons: Martine Bijl leeft decennia te laat... IJverig ben ik in/op Eroplaza gaan kijken wie die makelaar dan wel kan zijn... Nog geen idee. Maak je je kenbaar? We hebben je nodig nu het hier stormloopt, Mats wist dat ook al. Heel bloedserieus trouwens: na míjn echtscheiding betrok ik voorlopig een huisje in B. De aantrekkelijke vrouwelijke makelaar was bij de overdracht op het notariskantoor. Op het juiste moment overhandigde ze me de sleutels.... van haar éigen huis! Écht waar!!! Haar vergissing merkend kreeg ze een hoofd als een boei, maar het hilarisch feit was ten overstaan van twee hikkende notarissen al geschied. Ik wist me zoals zo vaak weer eens geen houding te geven, te secundair weer eens ;-). Achteraf denk je onvermijdelijk: was dit een Freudiaanse vergissing? Ach Hester, voor ons doet het er niet zo meer toe. Je was hier al eens eerder geweest, dacht je...? Ai, je kent mijn achtergrond hè! Dat móet onderzocht, en anders is Hanneke - die meer bekend is met het recente verleden - vást wel geïnteresseerd. Euh... Ik kom ook wel eens langs om wat wijzer te worden, ná de koffie. Wat zal ik meenemen: wijn, sherry, cointreau? Ik móet wat meenemen voor een nieuwe bewoonster.  
Mats: Stiekem was ik er al eens doorheen gereden. Het dorp ademde iets mysterieus en uitdagends uit. "Zal ik hier gaan wonen en gaat mijn nieuwe hopelijk uitdagende en prikkelende sociale leven afspelen". vroeg ik me af? De tijd zou het leren. In iedergeval was dat vrijstaande huis niet verkeerd dat te koop stond. De vrouwelijk makelaar vertelde me de prijs en na 2 weken onderhandelen waren we eruit. Na het tekenen van de papieren, gaf ze me hand en wenste me veel plezier met mijn nieuwe huis. En zei tot slot: "Wie weet komen we elkaar nogeens tegen" met een blik die ik niet kon, of beter gezegd wilde plaatsen, want zag ik niet bij haar iets ondeugends toen ze dat zei?
Vandaag wordt mijn 1e nacht in het huis en ik ben benieuwd hoe het me bevalt. Ingericht is het nog lang niet, want de meubels moeten nog aangeschaft worden. Mijn 2.20 bed staat er de rest moet nog komen. Liggend op mijn bed, vraag ik me af hoe mijn sociale leven zich hier gaat ontplooien. Ik doezel half weg, maar schrik als de deur bel gaat. Ik loop naar beneden doe de deur open en daar sta zij, de makelaar, met een fles wijn in de hand. "Helemaal vergeten te geven zegt ze"  
Nikita: Ik heb zo'n hekel aan dit keuken gedoe... Mopperend op mijn eigen goede idee van een pension buig ik me over de afwas en het opruimen van de ontbijtrommel als de achterdeur opengaat. Ik maak me niet druk, alleen inwoners van dit dorpje komen bij elkaar zonder schroom achterom. Ik ben blij verrast als ik Luciano zie staan met zijn zoon. Heeft mijn oproepje dan al zo snel vruchten afgeworpen? Na ons te hebben voorgesteld gaan we aan de tafel zitten om het een en ander door te spreken. Die Luciano... ik moet erom lachen, zo Italiaans (lees: macho) als die zich voordoet. Zijn zoon echter is een heel ander verhaal. Stilletjes zit hij de boel eens op te nemen, maakt zo af en toe een rake opmerking en werpt me tussendoor een blik toe waar ik gewoon de kriebels van krijg. Vermanend spreek ik mezelf toe. Die jongen is 18, Nikita... Toch verbaast het me niet als hij zichzelf aanbiedt om te helpen met de lunches. De diners blijven dan voor Luciano. Zo wordt de samenwerking een feit. Ben benieuwd waar dit allemaal toe gaat leiden... 
Muriël: 't Klonk misschien wel romantisch, zo primitief verblijven in een vervallen Donjon... kaarslicht en hooi... Maar ik liep al gauw tegen de harde praktijk aan. Ala, me in de vroege ochtendzon poedelen in het laatste restje slotgracht, daar kan ik mee leven, het is nog geen winter. Maar gas, electriciteit en stromend water zijn toch wel prettige verworvenheden. Buiten dat heb ik beseft dat daar niemand écht hoort te wonen, behalve mogelijk een - lekker ouderwets - spook, waar toch wel aanwijzingen voor zijn. 'k Ben nu bezig m'n intrek te nemen in 't dorpje, en in afwachting van allerlei aansluitingen ben ik vanochtend naar Bathland-Ril gefietst voor een frisse duik. Toch blijft dat geheimzinnige kasteel trekken, méér dan alleen voor noeste arbeid. Af en toe, in God-weet-welke nachten, zal ik daar m'n nestje wel vinden, me in gedachten laten opwinden door reuzenvleermuizen, of eh... wat zeg ik nóu toch weer! Waakzaam zal ik toezien welke eventuele verdoolde geest.... Hhhhh... Dan zal ik er zijn!
Wáár ik nu dan ga wonen? Ik ben niet erg bemiddeld en dat maakt een keuze vaak zo heerlijk makkelijk: aan de rand van Erogod/plaza staat dat rijtje van 12 kleine arbeiderswoninkjes. Daar was nog plek voor mij, voor anderen ook nog eventueel... "De Lange Jammer" heet het, net als iets vergelijkbaars in 'Bartje' van A. de Vries. Toch wordt beweerd dat 'onze' Lange Jammer op een heel ánder soort jammerklacht stoelt. Vlak er achter ligt de onvermijdelijke rondweg; we leven hier ook niet meer in de middeleeuwen. Niet dat die rondweg zó druk is, niettemin is er een geluidsscherm gebouwd. Hier wordt gezegd dat het mede een gezíchtsscherm is, en dan niet zozeer ten behoeve van de bewoners. Het schijnt dat automobilisten nogal werden afgeleid door wat er in de achtertuintjes, qua geluid én gezicht soms... Verder wordt beweerd dat de Lange Jammer zijn naam ontleent aan een enorme kerel die hier woonde. Hij was van Schotse afkomst en werd "The Long Jammer" genoemd. 'k Weet niet of dat op zijn gehele gestalte of op zijn geslacht sloeg... In onze cocktailbar hoorde ik, dat toen gesproken werd over een kernkop die hij zou bezitten, hij naar Woenstricht is uitgeweken. Men zegt dat hij hier nog wel eens komt (en dat is óók al weer zo'n vreselijk dreigement voor de arme kinderen in de ruime omgeving). Zoniet... dan zijn er nog die pizza-koeriers, die in dit straatje wel héél vaak blijken te bezorgen. (Hanneke, wat was ik toch weer naïef.) Ondertussen ben ik, professie verplicht, de kruipruimte al ingegaan. Die loopt onder alle huisjes door. En overal zie ik dan die luikjes, die ik omhoog kan duwen om met m'n bestofte koppie even naar frisse lucht te happen en zomeer. Ja, hiér wil ik wonen!
Maar waar moet ik vannacht heen? M'n huisje is nog niet geschikt gemaakt. Is Pension Sensual al écht geopend, met maaltijden en al? Ik heb de sfeer al opgesnoven: zwoel, heerlijk! Als ik ooit op vakantie ga verhuis ik gewoon voor twee weekjes naar het dorpscentrum: Pension Sensual... Maar nu word ik in het centrum aangestaard als was ik een soort geest. Niet dat die blikken verraden dat ze me weg willen hebben, allerminst lijkt het. Wat raar! Heeft het met mij te maken? Wat wordt hier allemaal geklept? De zon begint al te dalen, ik ga nog maar een nachtje naar het kasteel. Nog even denk ik: 'een cursus Italiaans...'. Misschien steek ik van die taal niets op, netzomin als ik in dat dorpsarchief iets wezenlijks opstak... Ach! Vleermuisjes! Hier kóm ik weer eens...
Muriël (Lange Jammer 8, Eroplaza)  
Hanneke: Er zitten al wat mensen koffie te drinken in de Ponte dei Sospiri als ik binnenkom. Even later krijg ik ook een capuccino van Luciano. Ik kijk hem aan als hij de koffie voor me neerzet. "Weet je al dat er misschien een pension gaat komen in dat grote lege patriciërshuis?" vraag ik hem. Hij moppert wat in onvervalst Amsterdams. Soms denk ik dat zijn charmante Italiaanse accent grote flauwekul is. "Ben je bang voor de concurrentie?" vraag ik hem. "Volgens mij hebben ze nog geen kok. Je kunt erheen gaan om eens met Nikita te praten." Ik zie een twinkeling in zijn ogen. "Praten, zei ik," vermaan ik hem met een glimlach. "En neem je kinderen mee, die spreken tenminste fatsoenlijk Nederlands. Misschien wil een van hen wel bij Nikita in de keuken staan. En anders kunnen jullie gewoon de markt verdelen, als goede collega's." Ik zwijg als achterin de deur opengaat en Asia binnenkomt. Asia is Luciano's tweede vrouw. Muriël heeft weleens gezegd dat ik maar Italiaanse les moet geven. Ik weet precies wat ze bedoelt. Ik spreek geen woord Italiaans, behalve wat ik uit de teksten van Zucchero heb opgepikt, maar toch heeft Asia me ooit Italiaans geleerd, urenlang en zonder woorden. Asia knipoogt naar me. "Weet je dat Muriël zich in het kasteel heeft teruggetrokken?" vraag ik haar. "Ze is met haar onderzoek begonnen." Opeens valt er een doodse stilte in de pizzeria. Iedereen staart me aan. 
Nikita: Aangezien er toch wel wat toeristen komen in Erogod, zie ik mijn kans schoon om eindelijk dat pensionnetje te beginnen. Een herenhuis op het plein, met niet te veel kamers, die weer wel allemaal met elkaar verbonden zijn door tussendeuren. En tja, die kunnen helaas niet meer op slot... Wat zou ik graag de gastvrouwe zijn van dat pensionnetje, mensen wegwijs maken in het dorp en ze op de leukste bezienswaardigheden wijzen. Ik wijs natuurlijk zelf de kamers toe, zodat de (voor mij) interessantste mensen de kamers naast die van mij krijgen. Heb ik alleen nog een klein probleempje... het ontbijt klaarmaken gaat nog net, maar voor grotere groepen koken zit er echt niet in. Hm, dan maar de lunch en het diner aan het restaurant om de hoek laten? Tenzij er een kok is die met mij pension Sensual wil runnen.... 
Muriël: Zoooo.... Erogod is wél de oude naam van 't alom bekende dorpje; psssstttt... onderons dus. Wel klinkt het eigenlijk veel geheimzinniger en zwoeler, schandaliger, dan het luchtige 'Eroplaza', maar als Nikita wat klandizie wil trekken is die laatste naam veel béter op voorhand. Ze komen er wel achter als die blonde verleiding sensueel door onverwachte deuren komt binnenvallen. Nikita zoekt voor 'Pension Sensual' nog een kok, dus toe...! Hm... Ik vermoed dat Hanneke enigszins collega van me is, ze is in de - recentere - historie gedoken, terwijl ik voor mijzelf dan denk dat een korte cursus Italiaans welbesteed zou zijn. Geef jíj die Hanneke? leuke tussendoorjob in 't dorpje. Ondertussen graaf ik als jong archeologe naar diepe... diepe wortels uit het vérre verleden dus. Inmiddels heb ik mijn intrek genomen in een redelijk bewaard gebleven vertrekje van 'kasteel, ook omdat ik met het pensionnetje helemaal niet bekend was; wellicht krijg ik nog spijt... Het is hier koud, vaak wat eenzaam. Een kandelaar brandt gezellig in de hoek, vers geurig hooi heb ik hoog opgetast, maar toch... eenzaam. Halfverkoolde geschriften hebben me op deze uitdagende plek gebracht: duistere verhalen worden halverwege afgebroken, half-afgemaakte zinnen wijzen op iets vreemds, opwindends. Gráven kan ik hier, en wat ik dan vind zijn tot nu toe botten en scherven. Wel heb ik - 's nachts, een luchtje scheppend - bij halfvolle maan de dórpsgek ontmoet. Hij zat daar op de binnenplaats naast een weelderig begroeide waterput. Hij koesterde een uitgeloogde schedel in zijn schoot, een van de vele hier. Ik keek tegen de achterzijde van het doodshoofd aan, vermoedde dat de arme dacht dat hij zijn overgrootmoeder in handen had. Professioneel sprak ik: "interessante schedel heb je daar, mag ik hem eens bekijken?" Een angstige blik kwam in zijn ogen. "Nee,nee dat wíl ik niet, of... ik kán het niet. Ga weg! Ga weg!" Ik snapte er niets van, maar ja, hij is hier dus de dorpsgek, een dorpsgek in Erogod, ik bedoel Eroplaza.
Hhhh... Ik kan prima met de 'loco' uit de voeten hoor, maar ik wacht met verlangen tot de échte burgemeester weer terug is van haar reces. Bij mijn intree hier heeft ze me rondgeleid in het dorpsarchief. En 't gekke is... Ik vrees dat ik niéts van dat archief heb opgestoken. Ik begrijp niet hoe dat kan, ik kende mezelf niet meer. Er zit maar één ding op: op z'n minst nóg een rondleiding! Okee, of eigenlijk: heel graag! En nu... laat ik een pizza bezorgen. Angie... doe je mee?  
Angie: Ja Muriël ik doe mee. Ik kom hier wonen. Ik heb veel over dit dorpje gehoord, omdat er in de familie geruchten gingen over een of andere achteroom die hier ooit heeft gewoond. De man was het zwarte schaap van de familie, maar ik denk dat ik hem wel had gemogen, gezien de preutsheid van de rest van de familie. Zoals je weet ben ik dat namelijk niet. Ik ken de oom niet zo goed, af en toe heb ik hem eens op een verjaardag gezien, maar dat is al zeker tien jaar geleden. Niemand nodigde hem nog uit de laatste tijd. Wel is hij mij nog een paar maal komen opzoeken, omdat hij mij wel mocht. Ik kan je zeggen dat ik hem ook best wel leuk vond (twinkel twinkel). Nu is die oom onlangs overleden en hij heeft mij zijn bezittingen nagelaten. De rest van de familie kijkt mij nu met rare ogen aan, maar ik vind het wel goed. Nu moet ik eerst nog uitzoeken wat ik allemaal gekregen heb, maar daarvoor moet ik in t gemeentearchief zijn vermoed ik. Ik zou wel graag een kamer willen huren in t pension. De naam alleen al maakt dat ik me vrolijk voel. "Sensual", degene die zoiets verzint is vast een aardige vrouw, denk ik bij mezelf. Dan zie ik een vrouw lopen. "Bent u hier de eigenares?" vraag ik. Ze bevestigt het en ik vraag een kamer. Ik kan nog niet precies zeggen voor hoelang, maar als ik mijn verhaal vertel kijkt ze me raadselachtig aan. Ik beloof zo spoedig mogelijk uit te zoeken of er een bewoonbaar huis bij de boedel hoort, zodat Nikita, zoals ze zich voorstelde, weet hoe lang ik zal blijven.  
Muriël: Angie!!!! 'k Had je effies helemaal niet gezien met deze lay-out! We hebben hier een ouderwetse zétter nodig, eentje die zijn stempel ergens op kan drukken by all means... Oei, wat heb ik het nou toch druk, met het boeltje aangesloten op het enige stopkontakt in het poorthuis, met al dat ingeslagen glas op de vloer. De enige telefoon hangt hier ook... Dat weet je nog van laatst toen je zo heerlijk bij me op bezoek kwam, we pizza's besteld hebben, hm... en daarna samen zo heerlijk dat verse hooi gedeeld hebben. Wédden... dat ik weet wat je geërfd hebt? Misschien weet jij het nog niet, maar ik heb zo mijn onfeilbare intuïtie: het gódganse kasteel!! Pas op, lieve Nikita (of niet;-) ), want als Angie gek van enthousiastme wordt weet ik niet of dit in jouw draaiboek past. Ai... wat is het toch eenzaam en koud hier, maar ach... Mats! Mag ik even onderbreken in jouw ongelofelijk/onverwachte house-warming-party? Bofkont! Hoe héét ze... Hoe héét ze Mats? Wie van Eroplaza is het? Toe... laat ze het ons anders zelf verklappen.  
Angie: Nou, vandaag ben ik naar t archief geweest om te kijken wat ik nu precies heb geërfd. Ik kan er nog niet veel wijs uit worden. Mensen wat een papieren, aktes en weet ik wat niet meer. Ik kom er zelf niet uit. Eigenlijk ben ik een beetje angstig voor wat ik zal vinden. Muriël had haar voorgevoel en toen ik Nikita vertelde over mijn erfenis keek ze ook al zo vreemd. Dan trek ik de stoute schoenen aan en vertrek naar t kasteel. Ik heb Muriël daar al een paar keer gezien en ik weet dat zij verstand heeft van archieven enzo. Misschien kan zij me helpen. Als ik haar daar zo zie zitten, vraag ik me af of ze al wat meer weet van dit kasteel. "Hoi Muriël, hoe gaat het?" "Best wel goed" "Heb je zin om wat te gaan drinken? Ik ben wel benieuwd naar je ontdekkingen." "En hoe is het met de jouwe?" Ik moet bekennen dat ik er niet uitkom en vraag dan of ze binnenkort met me mee wil naar t archief om me te helpen. ik zeg er niet bij dat ik wat bang ben voor wat ik zal vinden, maar dat zal ze gauw genoeg merken.
Nee, Muriël heft niet zoveel zin om naar t dorp te gaan. liever lat ze me t kasteel zien. Dan kan ze eens laten zien wat ze vandaag allemaal heeft ontdekt. Gelukkig was ik voorbereid en heb ik een fles wijn bij me. We wandelen door het hele kasteel, of wat er dan nog van over is. Het is donker, vochtig, maar eigenlijk heel mooi. Misschien zou het gerestaureerd moeten worden, maar dat moet werkelijk een kapitaal kosten denk ik bij mezelf. Als we door een langa gang lopen, glijd mijn hand als vanzelf in die van Muriël. Zacht geeft ze even een kneepje in mijn hand. dan vertel ik haar van mijn angst voor wat ik in t archief zal vinden. Ze begint te lachen en zegt doodleuk: "Jij hebt vast t kasteel geërfd. Dat kan niet missen." "Ach, doe niet zo gek joh." Maar ze belooft binnenkort met me mee te gaan om me te helpen een weg door dat stoffige archief te banen. Maar dat kan wel een paar dagen duren. "Misschien wil dat lieve vrouwtje uit de bibliotheek je wel helpen." suggereert Muriël. Hmm, ik denk dat ik morgen maar even ga kijken. Misschien is dat inderdaad een goed idee. Dan komen we weer op de plek waar we begonnen zijn. Samen drinken we de wijn en ik kruip dicht tegen Muriël aan. Op de een of andere manier geeft ze me altijd zo'n veilig gevoel. Maar dan moet Muriël weer verder en we spreken af om vanavond samen een pizza te gaan eten. Ik loop terug naar t pension.
Er is post! Een pakketje nogwel. Ik neem t mee naar m'n kamer en als ik het openmaak krijg ik de schrik van m'n leven: Het dagboek van die achteroom! Nou, dat is ook wat. ik durf het echter niet open te maken. ik bedoel, ik zou het ook niet fijn vinden als iemand mijn dagboek las. Maar stiekem kriebelt het wel. Ik neem me voor om vanavond voor het slapengaan wat te lezen. Wat een vondst, dat kan ik Muriël vanavond mooi vertellen. Wat zal die staan te kijken!  
Mats: Het onverwachte bezoek van de makelaar, was gezellig en prikkelend geweest. Ze vertelde me over Muriël, Angie, Hanneke en Hester, maar het meest over haarzelf. 33 jaar 2 jaar samengewoond maar hij was het toch net helemaal niet. Ik vertelde dat ik zelf 31 was en werkte als trouble shooter. De hobby's kwamen aan de orde, sport, reizen, eten, het kwam allemaal leuk overeen. Het grootste nadeel was dat helemaal fan was van De Kast en Kane, nou alles behalve dat. "Maar ach you can't have it all" dacht ik.
Normaliter deed ze dat noooooit praten over en op bezoek gaan bij klanten. "Ja ja" dacht ik en dacht nog veel meer, ondeugende dingen over haar en over al die anderen die ik nog niet kende. De fles wijn was snel op maar gelukkig had ik zelf nog wat gekocht en de andere fles wijn was ook op.
Goed ze vertrok en we spraken af te bellen; de telefoonnumers hadden we nog.
Ik ging naar bed en viel snel in een diepe slaap. De volgende dag was mijn 1e door de weekse dag in het zon overgoten dorpje. Ik stond om 9.00 en had me voor genomen opzoek te gaan naar spullen voor mijn huis. Opweg naar de "doe het zelf zaak" kwam ik een vrouw tegen die ......... bleek te zijn.
ps De housewarming is zaterdag as. Iedereen is welkom, mits ze iets ludieks of spannends bedenken om mee te nemen of uit te voeren  
Hester: Voldaan slaak ik een zucht, de planken vloer is klaar en prachtig geschuurd.Waar heb ik die sterke man nog voor nodig. Nog even naar de winkel voor blanke lak. Daar aangekomen bots ik tegen een man op, ik kijk in een paar twinkelende ogen. Hoi zegt hij, jou ken ik nog niet. Terwijl we elkaar een hand geven voel ik bekende kriebels in mijn onderbuik. Hij blijkt Mats te heten en nodigt me uit voor zijn housewarming a.s. zaterdag. Ik beloof te komen. Aan het eind van de dag ben ik doodop en besluit een pizza te laten komen. Na een kwartiertje hoor ik een brommertje scheuren en ik loop naar buiten. Een charmante jongen overhandigt me de pizza, wanneer hij weg loopt kijk ik naar zijn lekkere kontje. Wéér dat gevoel in mijn onderbuik. Te lang niets gehad Hester, zeg ik bestraffend tegen mezelf, dit is nog maar een kind. Wanneer ik de verukkelijke pizza op heb, prikken er ineens tranen in mijn ogen. Het is vast van vermoeidheid. Maar ineens twijfel ik aan alles. Zal ik hier wel kunnen wennen? De mensen zijn aardig maar allemaal zo bijdehand en welbespraakt. Neem nu die housewarming van Mats, wat moet ik in vredesnaam doen? Vol spijt bedenk ik dat ik toch een kamer had moeten huren in pension Sensual. Nu moet ik nog 50 km naar huis rijden. Ik neem me voor om morgen mijn slaapgelegenheid in het huisje voor elkaar te maken. 
Mats: Thuis komend van mijn shoppen, denk ik terug aan de botsing met Hester. Hmmmm ze was wel erg leuk. Ik sla me voor mijn hoofd dat ik niet haar gevraagd had om wat te gaan drinken.
Het klussen gaat fantastisch alhoewel ik me te veel laat afleiden door Hester. Af en toe werden dan ook de goden aangeroepen als er weer een verfstreep niet op het kozijn, maar op het raam kwam.
Na een verfrissende douche en het eten besluit ik nog een ommetje te maken in het dorp. Het besluit is geen toeval, want wie weet kom ik Hester nog tegen. Tja de makelaar was leuk, maar niets vergeleken bij die botsing met Hester.
Mijn ronde door het dorpje voerde me langs De Lange Jammer, leuke huizen en dito mensen daar. Plotseling zie ik Hester staan. Ik loop naar haar toe en stel me voor. Ze kijkt wat verdrietig en ik vraag haar wat er aan de hand is. "Niets" zegt ze. "Nou als er niets aan de hand is kunnen we wellicht wat gaan drinken bij mij thuis als prehousewarmingparty"? stel ik iets te gevat voor. Aangezien de plaatselijk kroeg net die dag dicht was, was dit het beste en ondeugendste alternatief.
De avond ging snel voorbij en de nacht ook, althans gevoelsmatig. Aangezien de auto van Hester kuren had moest ze wel blijven slapen.
Ik bied haar mijn bed aan en ik mij nestel op mijn luchtbed onder mijn slaapzak.  
Hester: Juist toen ik gisterenavond de moed bij elkaar had geraapt om naar huis te gaan kwam ik Mats weer tegen. Toevallig? Hij nodigde me uit voor een drankje, het was gezellig en de avond vloog voorbij. Telkens moest ik in zijn twinkelende ogen kijken en mijn bruine ogen moeten nog donkerder dan anders geweest zijn. De erotische spanning tussen ons was duidelijk voelbaar. Kennelijk begreep Mats dat ik doodop was en blef het bij heel subtiel flirten. Toch kwam het moment dat ik naar huis moest gaan.Het was alsof de duvel er mee speelde,keek hij soms toe vanaf het kasteel?? Mijn auto vertikte het om te starten. Mats was heel resoluut. Jij gaat in mijn bed vannacht en ik op het luchtbed. Jammer dat je geen tweepersoonsbed hebt, dacht ik stiekem. Mats gaf me een heel kuis slaapkusje op mijn neus en als een blok viel ik in slaap. Halverwege de nacht werd ik wakker. Het leek alsof ik vastgebonden was, mijn armen kon ik niet meer bewegen, ze lagen omhoog langs mijn kussen. Paniek maakte me even van mij meester, maar toen besefte ik dat ik in een onnatuurlijke houding lag en mijn armen stijf en stram waren van het schuren en lakken. Ik glipte het bed uit, keek door het raam naar de maan en begon mijn armen te masseren. Het gevoel keerde langzaam terug. De maan scheen over het kasteel, spookachtig, ik huiverde, wat wás er toch mee en met Muriël? Vlug maar weer naar bed, Mats lag lekker op zijn luchtbed te slapen. Mijn onderbuik begon weer te kriebelen, oh zou ik...? Nee, besloot ik, Mats was niet voor niets op een luchtbed gaan liggen. Ik kroop weer in bed. Blij dat ik mijn handen weer bewegen kon, liet ik langzaam een hand naar mijn vochtige warmte tussen mijn benen glijden. Mats vind het vast niet erg als ik dit in zijn bed doe,dacht ik nog,toen vond mijn hand het juiste ritme en was er alleen nog het stil genieten... 
Hanneke: Ik zit achter mijn gebruikelijke ochtendkoffie bij de Brug der Zuchten, niet op het terras, deze keer, maar binnen, want door een nachtelijke hoosbui is alles kletsnat geworden. Nikita komt een krantje halen en praat even met Luciano. "Gaat het goed?" vraag ik als ze langs mijn tafeltje komt. "Ja, joh. Hard werken, maar Ricardo helpt goed mee. Hij maakt veel meer uren dan waar ik hem voor betaal," zegt ze lachend. "Hij is heel goed met zijn handen." Ik knipoog tegen haar. "Bof jij even." Ze steekt haar krant onder haar arm als ze vertrekt en roept nog even over haar schouder, zodat iedereen het kan horen: "Wist je dat Hester vannacht bij Mats heeft geslapen? Ze had autopech." Ik hoor wat gemompel van de aangrenzende tafeltjes.
Twee uur later sta ik in de bibliotheek. Het is nog rustig. Ik zet wat boeken terug en blijf staan in het achterste gangetje, waar ik mijn eigen collectie bewaar. Amerikaanse pocketboekjes uit de jaren vijftig en zestig, toen het lesbisch leven nog heel ondergronds was. De boekjes hebben felgekleurde omslagen en titels als: "Women in the shadows" of "The Unashamed". Ik heb ze bijeengeharkt op vakanties in Amerika en Engeland.
Opeens hoor ik een stem achter me. "Zo, de vakliteratuur van vrouwen die geen man kunnen krijgen?" Er komt iemand achter me staan die zich helemaal tegen me aan drukt, met haar armen om me heen. "Weet je wie ik ben?" "Ja, natuurlijk," zeg ik zonder om te kijken. "Maar ik wist niet dat jij van de damesliefde was." "Dat ben ik ook niet," zegt ze, "maar ik heb een trucje geleerd dat bij mij binnen twee minuten werkt. Ik wilde even testen of het bij jou ook werkt als een andere vrouw dat bij je doet." Ze staat nog steeds tegen me aan gedrukt. Dan laat ze haar armen zakken, maakt de knoop van mijn jeans los en schuift haar hand onder mijn broekje. Het is inderdaad een trucje, en ik kende het al (een handigheid, net zoiets als garnalen pellen). En binnen twee minuten zie ik de wereld voor mijn ogen draaien. Ik voel dat het komt en grijp me vast aan een kast om steun te zoeken. Met een diepe zucht laat ik het gebeuren. Meteen voel ik dat ze me loslaat en me een tik tegen mijn billen geeft. "Lekkere pot," zegt ze. "Eigenlijk ben je heel zielig, weet je dat wel?" En ze is verdwenen. Daar sta ik dan, met mijn jeans op mijn knieën en mijn broekje tegen mijn dijen geplakt. Ze heeft gelijk. Dat ziet er heel zielig uit. Verdomme. 
Mats: Stram werd ik wakker. Het luchtbed heeft mij zelden echt kunnen bekoren. Maar je kunt er op slapen en das het belangrijkst. De liefde erop bedrijven had ik diverse malen gedaan en ik moet zeggen het zorgt wel voor een extra dimensie. Helaas was dat niet gebeurd de afgelopen nacht.
"Zal Hester nog slapen" vroeg ik me af? Ik liep de trap op en hoorde een zacht geluid vanuit mijn slaapkamer, waar ik niet in sliep. Ik kon niet echt het geluid plaatsen, maar volgens mij lag Hester nog erg lekker in mijn bed. "Ben je wakker"vroeg ik? "Jahoor kom er in" antwoorde ze. Ik liep naar binnen en zag dat ze nog onder de dekens lag, en ondeugend glimlachte. "Nou mistergentleman kom je er nog bij" Enigzins uit het veld geslagen, wist ik niet wat moest doen. Op deze zeer welkome vraag. Maar na een nacht op het luchtbed wilde ik wel even lekker liggen. Ik kroop naakt naast haar, ze was ook naakt. "Heb je een beetje lekker geslapen" vroegen we tegelijkertijd en het ijs was gelijk gebroken. We keken elkaar aan en we zoenden.
Hester opperde of een groter bed niet handiger en lekkerder was. Ja eigenlijk wel, "nou ga je mee er 1 kopen" vroeg ik gelijk. En een bed kopen en testen, is veel leuker met z'n 2'en dan alleen, was mijn ervaring. Dat leek haar wel een goed idee.
"ik moet je nog wat verklappen" zei ze. Ze pakte mijn hand en bracht die subtiel naar....... "Voel je dit"? zei Hester quasie ondeugend "Hmmmm ja" was mijn antwoord "Vanacht heb ik..... dat vond je toch niet erg he"? "Tuurlijk niet, maar ik had er graag bij willen zijn" zei ik. "Je bent er nu toch?" En schalks keek ze me aan, toen ze dat zei. Haar hand had inmiddels gevoeld hoe het er met mij voorstond, en in haar ogen zag ik dat ze dit niet heeeel erg vond.  
Hester: Ik haal mijn hand bij mats weg en leg hem weer tussen mijn eigen benen. Ik spreid ze goed zodat hij van een mooi uitzicht kan genieten.Langzaam begin ik mezelf te strelen, ik kijk naar zijn gezicht. Ik weet dat hij eigenlijk wat anders wil, maar het is nog te vroeg. Met een beetje schorre stem vraag ik of hij niet met me mee doet. Dan zie ik een hand onder zijn ballen verdwijnen en zijn andere hand pakt zijn stijve pik beet. Bij het zien daarvan twijfel ik weer even, maar het goddelijk gevoel van mijn vingers maakt dat ik doorga.Elkaar strak aankijkend spelen we ieder ons eigen spel. Het is geil en ik kom in no time klaar. Genietend kijk ik hoe Mats kreunend een flinke lading sperma op zijn buik spuit. Dit is nog maar het begin, fluistert één van ons.
Na een lekker ontbijt en douche probeer ik mijn auto maar weer eens. Wonderbaarlijk genoeg start hij in 1 keer. Ik besluit lid te worden van de bibliotheek. Hanneke staat met een beetje verhit gezicht achter de balie. Na het intypen van mijn gegevens vraagt ze terloops of ik vanacht lekker geslapen heb. Ik ben stom verbaasd. Zou ze...nee hoe kan zij nu weten dat ik bij Mats geslapen heb. Hoezo, vraag ik een beetje achterdochtig. Nee het was niets bijzonders alleen Nikita had mijn auto vanacht zien staan.Ik sta werkelijk paf, wat een dorp!En wie is in vredesnaam die Nikita. Razendsnel breng ik het gesprek op een ander onderwerp. Ik ben onderwijzeres en heb vlak voor de zomervakantie ontslag genomen. Wanneer Hanneke nog iets voor me weet in de buurt? Ze begrijp mijn hint en tactvol vermijdt ze verder het onderwerp Mats.Lijkt me een leuk mens. Wanneer ik weer in mijn autootje stap neem ik me voor om vandaag bed en beddengoed nog over te laten komen. Lekker in mijn eigen tweepersoonsbed.  
Mats: Daar lag ik, te kijken hoe Hester zich vingerde. Haar vingers bewogen zich over haar schaamlippen en over haar clit. Ze keek me aan en wist waar ik aandacht. Nee schudde ze, ik wilde wat zeggen maar haar natte vinger legde ze op mijn lippen. Ik likte er zachtjes aan. "hmmmmmm vind je me lekker?" vroeg ze? Ik zei niets. "Ik vind het heerlijk om mezelf te vingeren, naar je te kijken en je zien af te trekken. laat je maar gaan" zei ze met een heerlijke schorre stem; en dat deed ik.
Daar lag ik, heerlijk klaargekomen. "En dit was nog maar het begin" fluisterde" Hester, De volgende x op mij? en kleeft het lekker?" zei ze plagend. Ze wachtte niet op mijn antwoord en ging douchen.
Na mijn douche ging ze weg en ik moest op zoek naar een groter bed. Ik wilde net de deur uitstappen of mijn mobieltje ging af. Het was Anna, niemand anders zou zeggen, "zo stranger hoe is het met jou" Mijn gedachten gingen terug in de tijd en voelde dat mijn pik alweer stijf begon te worden.
Ik kende Anna uit de tijd dat ik nog studeerde. We woonden in dezelfde straat en werkten beiden bij dezelfde supermarkt bij ons in de straat. Anna achter de kassa en ik als vakkenvuller. Ik had al vaak stiekem naar haar gekeken. Ze had grote borsten en een heerlijke stevige kont. Het grootste nadeel was dat ze al drie jaar of zoiets erg blij was met haar vriend.
Op een morgen (de winkel was nog niet open) deed ik de deur open van het magazijn. Daar stond Anna en zonder wat te zeggen zoende ze me vol op de mond. "Dit moest ik even doen stranger!" Die avond gingen we naar de film. Ze legde haar hand op mijn kruis en bewoog die subtiel op en neer. Ik legde mijn hand op de hare en voelde door haar broek heen dat ze nat was.
Gelijk na de film zijn we naar haar kamer gegaan. Haar vriend had ze gebeld dat hij die avond niet langs hoefde te komen. Ze kleedde zich uit en ging op bed zitten. Ik moest op haar zitten. "Weet je waar ik goed in ben? Een man af te trekken, terwijl hij op me zit, precies zoals jij nu" fluisterde ze me in mijn oor. Haar hand pakte mijn stijve pik en begond zachtjes maar heel resoluut te trekken. Ik had zin om haar te likken, maar dat wilde ze niet. "De volgende x mag jij mij verwennen nu is het mijn beurt" zei ze.
Anna was heeel goed ze had niets overdreven. Het sperma spoot over haar heen in haar gezicht en op de muur, dat vond ze erg geil, biechtte ze me later op. Deze heftige reactie van mij had ze niet verwacht, maar ze kon het erg waarderen en zag dat als een groot compliment van 1 van haar getoonde kwaliteiten. Wat ze me die avond niet vertelde, was dat ze veel meer kwaliteiten had om te behagen en plagen. Ook die ervaringen kwamen weer boven drijven. Later vertelde ze me dat ze die avond graag meer had gewild. De spanning was dan weggeweest en ze wilde voor haar eigen plezier die nog even intact houden. Ze verklapte me toen ook, nadat ik vertrokken was, haar viberator had gepakt en zich diverse malen had laten gaan.
Anna de vrouw die o.a erg goed was in........ We studeerden beiden af. Onze paden kruisden af en toe, omdat Anna werkte bij een organisatie advies kantoor, waar ik weleens voor ingehuurd werd. Maar had al maanden niets meer van haar gehoord. Het scheen niet meer zo goed te gaan met haar en haar vriend, was het laatste wat ik over Anna hoorde.
Ik schrok op uit mijn gedachten aan haar toeb ze zei: "He stranger, ik ben verhuisd en raad eens wat? Ik woon in Eroplaza. En waar woon jij tegenwoordig stranger"?" vroeg ze vrolijk alsof we elkaar gisteren nog hadden gesproken. "Ook daar" mompelde ik. "He wat leuk zullen we wat afspreken? Kom je gezellig vanavond langs? Ik woon op Venusheuvel 69" Ja alsof ze al mijn gedachten kon raden. "Tis uit en ik wilde verhuizen" antwoorde ze snel. Mocht je inmiddel een vriendin hebben neem die dan maar mee, je weet toch hoe gezellig ik dat vind?" Voor ik wat kon zeggen zei ze: "tot vanavond" en ze hing op.
"Wat een begin van mijn dag" Dacht ik.  
Anna: Met een ondeugende glimlach hing ze op. Het idee dat ze Mats wederom kon verbazen met just a simple telefoontje plezierde haar enorm. Ze zou nooit zijn eerste verbaasde gezicht vergeten bij haar initiatieven vanaf de eerste zoen, tot de eerste streling tijdens de film en zijn eerste orgasme op de schoot van een vrouw. Haar vele eerste initiatieven bij Mats maakten dat hij haar nooit had weten te weerstaan. Steeds vroeg hij zich af waarmee ze hem zou verrassen, ook al had hij steeds mooie vrouwen aan zijn zijde, haar kon hij niet weerstaan. Ze rukte zich los uit haar gedachten aan alle eerste keren met Mats. Wederom had een man haar niet eindeloos kunnen boeien en was een verhuizing naar eroplaza daarvan direct het gevolg. Dat Mats hier woonde wist ze niet maar was een prettige bijkomstigheid. Ze wist dat ze tijdens deze werkdag een mooi plan zou bedenken voor de avond met Mats, met of zonder vrouw aan zijn zijde. En misschien was de spannende Hester of de bijzondere Nikita wel de vrouw in zijn leven. Ze zou het wel zien, leuk werd het ongetwijfeld.  
Muriël: Kóud had ik het gisteravond in het poorthuis bij het kasteel. M'n vingers verkrampten boven de toetsjes terwijl ik Hester schreef: "wijn, sherry, cointreau?" Dat laatste drankje had ik bij me en ik had het daar wel nodig ook. Hoewel... Nu ik teruglees zie ik dat Martine Bijl niet te laat, maar te vróeg leefde (en nog volop leeft hoop ik). Na een bete alkohol verlies ik mijn gevoel voor tijd en ruimte. "Van voor, naar achter, van links, naar rechts...", daar bak ik dan ook niks meer van, tenzij Angie me leidt :-). Maar Angie was daar niet... Vleermuizen waren er óók al niet. Toen kwam Hanneke zo maar... Ik heb een korte histoire met haar, maar dat gaat niemand wat aan, zelfs hiér niet. Nee, niet dat het ooit echt erotisch was, maar nu kwamen we wel erg dicht bij elkaar. Ik schonk haar in, we babbelden, ik kwam tot diepe ontboezemingen, want je verleden draag je nu eenmaal mee. Hanneke werd als een soort psych voor me, en met psychs... o jee. Kwetsbaarheid vertaalt zich zo gemakkelijk in gevóelens... De professionele blik van de andere kant brengt je dan, als 't goed is, weer met beide benen op de grond. Maar nu... Ik wéét het niet. Toen Hanneke hier uiteindelijk vertrok bleef ik met verscheurde gedachten achter. Ik wéét het niet! Zelden heb ik zo onrustig geslapen. Ik heb dat hooi vervlóekt dit keer. Het kriebelde tergend aan me: "Laat nou maar 'ns zién Muriël: je gevoelens en zo... Komt het nu eindelijk eerlijk tot uiting na al je wilde fantasieën?" Ai, wat ben ik begónnen toen ik hier kwam wonen. Al die heerlijke roddels zijn slechts een toefje slagroom op wat hier wérkelijk gebeurt. Eroplaza... Het brengt je terug naar je diepste wensen en gevoelens. Heerlijk dorpje! Oi... en wat gebeurt hier allemaal nog meer? Ik ga me er graag weer mee bemoeien!  
EvA: Ik denk dat ik mn dozen maar ga inpakken... Verhuizen...
HE HE DAT IS LANG GELEDEN
Hans: het is lang geleden maar ik ben weer helemaal terug dat wilde ik ff laten weten groetjes  
Muriël: gefeliciteerd met je verjaardag nog! De volgende kun je in Eroplaza zélf vieren. Is De Brug der Zuchten geen leuke locatie? Ik ben gek op pizza's (of pizze ?).  
STEL JE KANDIDAAT VOOR DE QUEEN VAN EROPLAZA
Redactie: Eroplaza gaat interactief zijn bewoners huisvesten, als eerste de Queen van Eroplaza. Doe allemaal mee! Lees de rubriek VAN DE REDACTIE!
Mary, Micky en Myrna
TWO QUEENS
Muriël: Hoera, het dorpje bestaat dus echt! Nou, dat is hypocriet van mij gesteld hoor, want ik woon er al effies, illegaal of niet. Het eerste huisje... Prima hoor, maar mij krijgen ze ondertussen niet meer uit Lange Jammer 8. Dat in het gemeentekroniekje wordt gesproken over 'virtuele bewoners' snap ik ook al niet. We bestáán hoor! Dat we als geesten rond zouden waren: dat gebeurt een enkele nacht in het vervallen kasteel misschien. Als ik niettemin als virtueel beschouwd word: ala, maar dan géén belastingaanslagen asjeblief, mijn naam is dan haas of konijn...
Een Queen of Opperslet! Ik voor mij weet het al en het is voor haar maar een hupje, ze woont hier vlak in de buurt. Ze is van alle (vlees)markten thuis, en zo moet dat ook zijn lijkt me. Gráág wil ik straks tot de jury toetreden, maar ik kan die button even niet vinden, moet nog steeds mijn pixel/schermprobleempje oplossen.
Ondertussen heb ik mijn eigen Queen. Ze is teder, warm, heftig soms, tegelijkertijd een tikje gedistingeerd en ironisch. Benijdenswaardig hè!? Maar ze is van mij hoor, al gunnen we elkaar onze avontuurtjes.
Iets als 'pottendorp' las ik laatst in een duister krantje over deze woelige woonstede. Tikje overdreven lijkt me, maar wát een aanbeveling ondertussen! Hoeveel mannen zal dat wel niet aantrekken, met wat voor ideeën en bedoelingen ook. Dan zijn er ook nog al die vrouwen die 'wel eens zouden willen ervaren hoe het is met...' en - als het niet écht wat biedt - dan treffen ze hier al die avontuurlijke mannen. Grootse toekomst dus!  
Hester: Mogen we er blijven wonen, wat denk je Muriël? Ik heb al zoveel energie en geld aan mijn huisje geïnvesteerd. 'Pottendorpje' noemen ze dit dorpje echt zo? Ik ben geen pot,toch merk ik dat ik sinds ik hier ben anders naar vrouwen kijk. Het is alsof mijn zintuigen sind ik hier ben, nog scherper werken dan anders. Het zal wel komen doordat ik een tijd geen 'echte'sex meer heb gehad. Jammer dat er niet meer mannen zijn, maar wie weet komen ze nog.  
Muriël: Ach joh... dat komt wel goed! Als ze dit dorpje even denken op te schonen 'voor het mag', zoals ze een internetsite op kunnen schonen... dan is de Lange Jammer wel het láátste plekje. Maar eh... Van Lazarus Poepjes begreep ik dat beweerd wordt dat hier alleen maar potten wonen. Hij komt hier net binnenwapperen in Eroplaza en zal gauw beter weten. Nee, jij bent het niet, maar vind je het heel erg dat ik met iets andere ogen naar je kijk dan de meeste andere vrouwen? 'Ze' zijn hier dus wel ja, maar jij... Nee hoor. En eh... er zit nog één huis tussen ons ook :-). Woont daar al iemand? Ach, we zien wel Hester. Kom je een keer voor koffie, gewoon voor de gezelligheid?  
Hester: Heb je mijn berichtje wel goed gelezen Muriël? Zoals jij er nu op reageert klinkt het nogal negatief en dat was zeker niet mijn bedoeling. Overigens tussen pot en hetero zit ook nog een tussenweg toch? 
Muriël: Jeetje Hester, wat moet ik nou zeggen... Negatief was het láátste wat ik voor ogen had, of hoe moet ik dat verwoorden, ik voel me er eerlijk een beetje verward en verdrietig bij. Ik denk écht dat ik je berichtje goed las, zeker nu ik het nóg eens gelezen heb. Wellicht reageerde ik te luchtig (?), draaide ik te speels om je heen? Ik bedoelde absolúút niets negatiefs! En tussen pot en hetero: 't zou me niet verbazen als de helft van de vrouwen daar ergens tussen in zwerft en dat lijkt me helemaal niet ongezond. Je moest eens weten wat ik zelf voor twijfels heb! Ondertussen heb ik je gekwetst zonder dat te bedoelen, en dat vind ik heel, heel naar.  
KONINGIN
Rudi: Het idee van een koningin op het plein is op zichzelf goed. Ik heb wel bedenkingen bij het woord Opperslet. Alhoewel jullie zeggen dat dit nit pejoratief bedoeld is, vind ik het toch geen mooie titel en geen woord mooi. Het klinkt niet; Misschien kunnen jullie aan de deelneemsters ook vragen (vraag 11) of voor zichzelf een mooie titel te verzinnen. Wellicht kunnen de juryleden ook meedingen.
Wat mezelf betreft. Ik weet niet of ik op regelmatige basis in het dorp kan verblijven. Is er soms een hotelletje met een gezellige waardin waar je tussen pot en pit en tussen de lakens je ontboezemingen kwijt kan. Of is er soms een watertoren in de vorm van een paddenstoel te koop?  
Myrna: Oké, beste Rudi, we willen niemand voor het hoofd stoten en hoewel de term Opperslet, zoals we met nadruk hebben gesteld, voor ons geen denigrerende uitdrukking is, zullen we hem bij deze laten varen en nog slechts spreken over onze Queen. Correctie in de redactionele kolom wordt aangebracht.
De verkiezingen zijn overigens volop gaande.  
EEN DOLENDE VAN EROPLAZA
Het spook van Eroplaza: Wat een heerlijkheid! Het dorp is weer tot leven gekomen en bruist! Net als in de tijd van de kolonel. De kolonel zoals de dorpsbewoners hem noemden vanwege zijn stramme uiterlijk. Hij ruste in genot! Maar ja, zij hadden hem dan ook nooit op een van zijn feesten meegemaakt. Daar was hij allesbehalve stram (met uitzondering van een bepaald lichaamsdeel dan!). De kolonel organiseerde 1 keer per maand bruisende feesten, waar alles mocht en niets te gek was. Hoe vaak zo’n feest niet eindigde in complete orgiën. Ach ja, die mooie tijd… Hoewel hij het met niemand had over de reden voor die feesten, wist ik dat ze deels speciaal voor mij waren. Ook voor zijn genot, maar hij wist hoezeer ik genoot van toekijken, nu mijn huidige vorm mij niet toestond zelf actief deel te nemen aan zijn feesten. Ik heb in al die eeuwen in dit dorp nog niemand zo attent overleefd. Hij was alleen, net als ik. Zijn vrouw was bij hem weggelopen en zijn familie had hem verbannen. Allemaal vanwege zijn uitbundige levensstijl. Behalve zijn lievelings (achter-, achter-) nichtje. Angie, heet ze geloof ik. Met haar had hij nog wel eens contact. Maar ook niet al te veel. Dat hielden haar ouders tegen. Tja, en mijn familieleden hadden elk hun eigen kasteel om in rond te dolen. Misschien heb je ze weleens gehoord. Ze maken hun aanwezigheid bekend door te kloppen. Ik geloof dat ze onder de mensheid bekend staan als klopgeesten.
Het was wel vreemd om ineens dat meisje Muriel in mijn kasteel te zien, een paar weken terug. Maar tegelijkertijd was het ook geweldig. Je moet weten dat tijdens de ziekte en het sterfbed van de kolonel de feesten waren opgehouden. Ook was haar roem haar voorbij gesneld. Ik had gehoord dat Muriel samen Angie (zou het dezelfde zijn?) op Wimbledon hebben geprobeerd die tennisster Daniela te verleiden. En dat uiteindelijk Daniela hen beide verleidde. Ik wilde dat ik daar bij was geweest. Je kunt je mijn blijdschap voorstellen toen ik Muriel in het kasteel zag. Ik heb ook gehoord dat Muriel niet de enige nieuwe bewoner van dit dorp is. Dat het Pension Sensual helemaal volstroomt met nieuwe bewoners in afwachting van een toewijzing voor een huis in ons dorp. Feest dus! Helaas is Pension Sensual, net als het kasteel, het enige pand in het dorp van voor de oorlog. Door de geheime kamer achter de open haard in de woonkamer, kan ik daar ongemerkt en ongelimiteerd het huis in komen. Maar bij die nieuwe huizen moet er een deur op een kiertje staan. Anders kan ik er niet in. Dat is dan weer wel vervelend. Maar volgens mij ga ik gouden tijden tegemoet hier in dit dorp. Mocht het eens voorkomen dat je vergeet je deur dicht te doen ’s nachts en je voelt een windvlaag, schrik niet. Ik ben het en ik geniet! Muriël: Spook!!!! Ik wíst het... Ik wíst het hè! Je bent er dus nog. Onmiddellijk vraag ik me nu af hoe het gemeentebestuur je buiten hun muren wil houden, want zo'n hindernis moet een peulenschil voor je zijn. En wat kierende deuren betreft: ben je je streken verleerd? Een schoorsteen is toch genoeg! Ik heb wel eens gelezen dat begin-december altijd een straf voor je was, omdat je - tijdens het heimelijk afdalen - dan een hele retteketet van cadeautjes en fondantmuizen op je kop kon krijgen. En eh... Ik weet niet over welke oorlog jij het hebt! Je excuus is je enorme ouderdom, maar weet wel dat bv. de Lange Jammer al bijna 150 jaar staat, of tegen elkaar/zichzelf aan leunt. Dan is er nog de wat verwaarloosde watertoren. Er wordt beweerd dat iemand van plan is er een soort paddenstoelenhoed op te zetten, en de functie dan: die is nog duister... Duister! Heerlijk hè, spook!? Ik heb heel voorzichtig over de mogelijkheid van je bestaan gesproken lief spook. Nu heb je jezelf kenbaar gemaakt en welt een vraag in me op die me al heel lang bezighoudt: hoe beleeft een spook seks en erotiek?
P.S. 't Zal wel lastig zijn, je flubbervingers op zo'n toetsenbord. En eh... wat kan je er nog meer mee?
Nog even, spookjelief. Is het echt zo dat je alleen maar kunt toekijken, of ben je het verleerd, of is het je onzekerheid? Er gaan geruchten over onverklaarbare 'onbevlekte ontvangenissen', maar je kunt natuurlijk ook een beetje voorzorg in acht nemen. Ik geloof je eigenlijk niet. ben je het echt verleerd? Kom eens langs en maak me zachtkens wakker...  
HET EIGEN EROPLAZA DORP 
Jasmine: Ik heb net een berichtje gepost met mijn complimenten voor de site. Inmiddels ben ik verder gaan kijken, en kwam ik bij het dorp. Is dit alleen voor schrijvers? Wat mogen we in het dorp allemaal verwachten?
Laat deze site a.u.b. niet te elitair worden. Als je alleen nog maar binnen kan komen door langs het pad van een ballotage-commissie dan zijn jullie op de verkeerde weg.
Waarschijnlijk heb ik me onvoldoende verdiept in de materie. Maar houd de site toegankelijk. Want anders graaf je je eigen graf. En deze site verdient dat absoluut niet.
Muriël: Nee joh, schrik niet te erg! Ik horzel hier nog wel eens rond met mijn grote klep, maar meen te kunnen zeggen: na aanvankelijke vernieuwingen van de site werd de redactie na de welverdiende vakantie een tikje (prettig geloof ik) overvallen door initiatieven van auteurs en bezoekers, het dorpje Eroplaza werd concreter en er bleek geen houden aan. Zó goed kan ik me voorstellen dat er even op de rem werd getrapt toen elke heerlijke gek zich met die invulling ging bemoeien, een overdenkend pasje op de plaats zeg maar. Met enige aarzeling is ooit sextalk, later sexcafé, in de lucht gekomen en toen bleek dat het 'publiek' zich tóch wel uitselecteert, zieke figuren zich niet aangetrokken voelden. Zo zal het denk ik met het dorpje ook gaan. De inderhaast opgetrokken muur... o ja, als ik in de redactie had gezeten had ik daar zéker mee ingestemd: effe dimme en nadenken. De muur zal niet zo hermetisch blijven/blijken denk ik, maar daarmee spreek ik voor mijn beurt en voor mezelf. Jij bent hier nog steeds auteur, dus... En ach, ís het zo erg dat auteurs - naast de onvolprezen redactie de dragers van de site - een plekje verwerven? Ik denk dat het niet zo snel elitair wordt. Het gaat gewoon mensen trekken die er zich thuisvoelen.  
HET DORP LEEFT
Zee: Het metselwerk is nog vers, de verf nog maar net droog, maar vanaf mijn comfortabele positie hierboven op de vliering kan ik zien dat het dorpssexcafé vibreert als ware het reeds jarenlang het centrum van verhit debat.
Staatszaken, politieke discussie, oude vetes, achterklap, misverstanden, braspartijen, onderonsjes, vuige blikken, heimelijke verstandhoudingen, blikkerend metaal als de sabels getrokken worden, mespunten die in houten tafels gestoken de verkaveling van het tafelblad markeren, bladen bier die de dorstige kelen lest... rumoer en gejuich, wervelende rokken, glinstering van tanden, schuddende buiken en weelderige decolletées - Ja, het is waarachtig een vitaal dorp aan het worden, we hebben zelfs kroegruzies :-)
Laat ik toch maar even door het gewoel heen de trap afdalen, om een mooie quote van Elizabeth Barret Browning aan de wand te timmeren:
If thou must love me, let it be for naught Except for love's sake only.
Hanneke: Ach, zo'n missive van Zee, daar word ik nou echt blij van. Dat is prettig binnenkomen op de vroege ochtend. Gisteren had ik een beetje een kribbige dag. Meestal besteed ik die dagen aan diepzeeduiken of bungeejumpen aan mijn tampon, zoals de reclame ons leert, maar gisteren heb ik mijn kribbigheid maar eens afgereageerd op koningshuis en politiek. Ik schaam me er nog voor. Aan de andere kan hoop ik op het volgende schandaal en de volgende crisis.
Ondertussen wandel ik op deze mooie ochtend naar de pizzeria voor de koffie. Overal wordt druk gewerkt in het dorp. Huizen verrijzen of worden verbouwd. Een grote aannemer is aan het werk geslagen. Door de bouwfraude rees wel de vraag hoe de Musketiers plotseling aan al die dakkapellen aan hun riante woningen zijn gekomen, maar dat kan ik afdoen als geruchten. Ik heb er persoonlijk bij gestaan toen Myrna haar schattige beursje tevoorschijn haalde en de aannemer betaalde in euro's, sorry, ero's.
Er wordt trouwens ook ge-doe-het-zelfd. Door bouwvakkers, nota bene! Ik loop langs de achterkant van een aantrekkelijk project en daar staan drie bouwvakkers zomaar te doe-het-zelven! Ongegeneerd. "Hé, pot!" roept er een tegen me. Zijn collega stoot hem aan. "Hé, mevrouw pot!" herstelt hij zich beleefd. "Als je op je vriendin ligt, hebben jullie dan ook wel eens....?" Hij geeft een uitvoerige beschrijving. Ik moet hem teleurstellen. "Dat zou zelfs fysiek onmogelijk zijn", zeg ik. Ik zie de teleurstelling. De kopjes gaan hangen. Daarom beschrijf ik maar wat we werkelijk doen. Meteen neemt het tempo van het doe-het-zelven weer toe en gaan ze flink aan de gang. Ik wacht de spetterende ontlading maar niet af.
Even later zit ik op Luciano's terras achter de capuccino. De kerkklokken luiden. Was Lazarus P. nog maar hier! Met zijn keiharde klepel kon hij het hele Smurfenlied op het carillon spelen. En daarna stak hij zijn ding ook nog in een waterkraan (Lazarus is een kranenfetisjist). Ik mis hem! En ik mis ook anderen van het eerste uur. Wat is er met Mats gebeurd, na zijn house-warming party? Het laatst is hij gezien toen hij een duik nam in een zwembad met punch. Misschien weet Hester meer, ik zal het haar vragen. En van Nikita horen we ook niets meer. En hoe vordert het met Muriëls onderzoek in het kasteel, en de spoken? Vragen, vragen....
Ik zie de koningin voorbijkomen op een snorfiets (Hollandser kan het niet). Gelukkig zwaait ze nog naar me. ("Nee, majesteit, de melkboer is al geweest! Heeft hij het paleis weer overgeslagen?") Naast me zit een Engelsman. "Wie is dat?" vraagt hij. "De Queen", zeg ik. "De wàt?" wil hij weten. "De Queen!" "Versta ik niet", zegt hij. "De koningin!" probeer ik. "O, zeg dat dan", mompelt hij. "Speak your mothers language." Dan trekt hij zijn bolhoed in zijn ogen. Zijn lunch is begonnen. Om tien uur 's ochtends? Soms maak ik me wel zorgen om het Verenigd Koninkrijk. 
Hester: Met lichtelijk schaamrood op de kaken denk ik aan die avond bij Mats. Hij is inderdaad na die duik in het punchbad door ene Anna en mij 'gered'. De punch was mij ook redelijk naar het hoofd gestegen en ik weet vaag nog hoe we als giebelende pubers met ons drieën in Mats bed zijn beland. Flarden van beelden komen soms nog bij me boven drijven; grote borsten die ik streelde, tongen die me likten...Echt Hanneke, meer weet ik niet meer. De volgende ochtend lag alleen Mats nog in bed en was in diepe coma. Sindsdien heb ik hem niet meer gezien of gesproken. 
Hanneke: Ja, Hester, maak me een beetje jaloers! Tongen die je likten.... Waarom was ik.... Nou ja, terzake. We zijn Mats dus kwijt! Dit is ernstig. Hopelijk kan hier iemand zijn licht over laten schijnen, anders moeten we het ergste vrezen. Nee hè? 
Muriël: 'Waarom was ik...' Tjaja, Hanneke... Je maakte me even onzeker hoor. Geen spijt hadden we toch? Wat jij me die nacht geleerd hebt, me helemaal aan je geven, of eigelijk ook: me aan mezélf kunnen geven, al klinkt dat wat raar misschien; alle twijfels...weg!!! Zó, dat staat hier nou efkes eerlijk in Sexcafé! De rest laat ik je gauw weten.  
Hester: Hij leverde zijn juryrapport ook niet in.Dat vond ik ook al zo vreemd. Het kwam me goed uit om hem een tijdje niet onder de ogen te komen, omdat ik werkelijk niet meer weet wat ik gedaan heb die nacht. Maar nu gaat het toch wel wat te lang duren. 
Hanneke: Nee, natuurlijk geen spijt (dit tegen Muriël). Hoe kom je erbij? Maar een mens mag toch gulzig wezen? En volgens mij had jij ook ideeën wat Hester betreft.... Maar dit terzijde. Hester snijdt een serieus punt aan. Mats is zoek! Met al die lugubere toestanden in het kasteel zullen we toch niet met.... iets engs worden geconfronteerd? Gaat dit in de richting van Stephen King? 
Muriël: Een beetje plagen, een beetje prikkelen Hanneke. Gúlzig ja! En eh... Hester... dat is gewoon mijn bijna buurvrouw ;-) . Nee, dan Angie: ik voorvoel dat ik een missie met haar heb te volbrengen, by all means, dat weet jij nu eerder dan zij wellicht. En eh... het kasteel is daarbij onvermijdelijk, en dan denk ik ook aan Mats. Ik vrees hier veel te luchthartig over gedacht te hebben, er lijkt hier inderdaad iets huiveringwekkends aan de hand.  
KASTEEL 
Angie: Wat een werk zeg. Alles in het kasteel moet verbouwd en herbouwd worden. Eindelijk is het poorthuis klaar. Maar er zijn zoveel bouwvakkers in het dorp bezig dat ik alles bijna alleen zal moeten doen voorlopig. Iedereen is bezet. Nu voorlopig vind ik het wel genoeg. Als de huizen klaar zijn, zal ik kijken of er een aannemer is die mij kan helpen met de restauratie. Hmm, soms zie ik mezelf door de balzaal van het kasteel dansen in zo'n prachtige jurk. Maar ja, het onkruid tiert nog welig en gisteren viel er nog een kroonluchter naar beneden. Het stemt me soms wel triest hoe verlaten dit kasteel erbij ligt. Ik heb het spook nog niet weer getroffen, maar wie weet komt dat binnenkort weer. Ik kan wel zeggen dat het dagboekje van mn oom machtig interessant is. Eigenlijk wil ik een poging doen om de leukste stukjes in de krant van ons mooie dorpje te plaatsen. dan kan iedereen er van genieten. Maar de krant moet eerst nog opgericht geloof ik. Nou, ik ga eerst naar bed, ik ben bekaf. Ach nee, eerst maar een pizza bestellen, gelukkig heb ik n GSM, want telefoon is hier natuurlijk niet. hmm... tot gauw  
Hanneke: Lieverd, kijk je uit met die kroonluchters? 
Angie: Ja Hanneke ik zal voorzichtig zijn. Ik moet maar eens op zoek gaan naar zo'n rood-wit lint, want wat er niet kan gebeuren als er iemand per ongeluk onder staat!! Ik zal het afzetten. het dansen in die mooie jurk moet maar wachten, bovendien moet ik nog zo'n jurk kopen, hihi.  
Hanneke: Die jurk wordt vast prachtig. Ik krijg nou al een licht gevoel als ik eraan denk. 

28 augustus 2002
DE DORPSBOUWMEESTER
Redactie: Lieve mensen, Het mogen misschien roerige tijden zijn, zoals Etienne opmerkte, maar dat brengt ons niet af van de taak waarvoor we zijn gesteld. Nu de Queen is gekozen, komen de volkshuisvestelijke aspecten van het dorp aan de orde. Het dorp moet uit de grond. En wat zo leuk is in deze interactieve gemeenschap, is dat er altijd wel iemand is die op een bepaald gebied gespecialiseerd is en daarbij hand- en spandiensten wil verrichten.
Onze vreugde was dan ook groot dat we van een professioneel ontwerper de aanbieding kregen de architectuur van het dorp te gaan verzorgen. Het is bovendien iemand die regelmatige bezoekers van ons Sexcafé goed kennen. Met trots en plezier stellen we hem dan ook aan jullie voor:
Niemand minder dan ZEE.
Zee zal de komende tijd zijn tekenpen en vernuft belangeloos ter beschikking stellen van ons aller ideaal. Een applaus waard, zouden we zeggen!

Index Erogot

Legenda

Annalen

Beschrijving Dorpje