(Een avontuur in Sextalk aangezwengeld door Eduard en opgepikt door Jannie) Het was Eduard die zich tijdens de warme zomerdagen in juli in het toen nog bestaande Discussieforum van Eroplaza afvroeg welke invloed warm weer uitoefent op erotiek. Er volgden enkele reacties, waarvan die van Jannie de inspiratie vormde voor dit verhaal.

EDUARD (5 juli 2001)

Zit jij mij nou uit te dagen, of zit ik jou uit te dagen? Of gewoon allebei? En komt dat dan door het weer, of was het ook gebeurd op een stormachtige herfstdag? Jij wil wel verrast worden op een originele manier. Ligt er aan hoe en waar ik je tegenkom. Stel het gebeurt vandaag midden in een drukke winkelstraat. Ik pols je ogen en je voortbewegingssnelheid en ik schat in dat je niet echt haast hebt. Misschien probeer ik dan wel het volgende. Ik stap op je af met een radeloze blik en licht smekende ogen. De eerste seconde schrik je even, maar als je mijn gestamel aanhoort en die betrouwbare blik in mijn ogen opneemt, gaat die schrik over in verbazing en nieuwsgierigheid. Voordat je er erg in hebt ben ik al weer verdwenen, maar sta jij daar midden op straat met mijn tas in jouw handen. Mijn woorden dreunen nog na in je hoofd. "sorry dame, je MOET me even helpen! Wilt u even op mijn tas passen, alsjeblieft. Binnen vijf minuten ben ik weer terug!" De manier waarop ik mijn tas aanreikte, zorgde ervoor dat jij automatisch je handen uitstak. Maar heb je hem nou echt aangepakt, of heb ik de hengsels van mijn tas gewoon om je polsen gehangen; dat kun je je niet meer herinneren, zo verbouwereerd ben je. Je emoties volgen elkaar nu snel op. In minuut 2 vraag je je af wat voor dringende reden ik gehad kan hebben. In minuut 3 krijg je angstvisioenen en denk je opeens aan die documentaire over de IRA die je vorige week op tv hebt gezien. Er zou toch geen bom in die...? In minuut 4 heb je rationeel besloten dat veiligheid zwaarder weegt dan fatsoen en inspecteer je die vreemde tas. In minuut 5 heb je ontdekt dat er alleen maar twee boeken in die tas zitten. Een van Anais Nin en een van Lydia Rood. Nu verplaatst jouw nieuwsgierigheid zich naar de man achter die tas. Je ziet die indringende blauwe ogen weer voor je, je hoort zijn stem opnieuw. Je droomt een beetje weg -je was toch al opgewonden door dat warme weer. Je droom wordt verstoord, doordat je die stem weer in het echt hoort. Je kijkt op en ziet diezelfde ogen van vijf minuten geleden. Maar nu stralen ze opluchting, blijdschap en zelfverzekerdheid uit. "Dank je wel. Je bent geweldig. Je hebt me heel erg geholpen! Ooh ik ben zo blij, dit moet ik vieren en ik wil jou bedanken, dus ik tracteer je op een kop koffie met appelgebak." "Wat is er nou gebeurd?", wil je weten. "Eerst koffie," zeg ik. Ik knik met mijn hoofd 'Ga Mee' en begin te lopen. En jij Jannie, jij zou dit nooit doen maar nu loop je wel mee. Je hebt tenslotte een mooi excuus voor jezelf. Je wilt weten waarom jij zo nodig die tas vast moest houden. En bovendien...het is zo heerlijk weer. Op 100 meter is een tearoom. Zo'n horeca-formule uit de jaren vijftig die vooral gefreqenteerd wordt door oudere vrouwen met teveel vrije tijd en dito geld. We nestelen ons in een nisje, half uit het zicht. De koffie en gebak staat op tafel. Voor de tweede keer probeer je me aan te sporen om te vertellen wat dat nou voor raadselachtig gedoe was met die tas, maar quasi-verstrooid wimpel ik de vraag af. "Dat is een lang verhaal. Vertel ik straks wel. Maar eh...ik ben zo blij, dat ik koffie met gebak te weinig beloning vindt voor wat jij voor me gedaan hebt. Weet je wat? Ik schenk jou een van deze twee boeken. Welke kies je?" Je staart naar de covers van de twee boeken die ik uit de tas haal en je pretendeert dat je ze voor het eerst ziet. Je voelt een lichte blos op je wangen. Zonder dat je het tegen kunt houden gaat je stem een halve octaaf omlaag als je vraagt: "welk verhaal uit deze boeken denk je dat ik het leukst vind?"

JANNIE Zullen we er een feuilleton van maken?

EDUARD Gaan WE er een feuilleton van maken? Goed idee, Jannie! Go girl go!

JANNIE Oké, ik wil er best een feuilleton van maken, maar we dreigen zo wel erg ver naar rechts uit te waaieren! Daarom begin ik maar bovenaan met Feuilleton 1. Als jij dan ook een NIEUW artikel stuurt met Feuilleton 2, ga ik weer verder met Feuilleton 3 als NIEUW artikel, dan blijft het overzichtelijker! Zie boven dus!

Moeilijk om een begin te maken als jij eindigt met een vraag die JIJ moet beantwoorden. Geef dus eerst dat antwoord maar eens. Nu je toch toevallig een boek van Lydia Rood bij je hebt, lijkt het me het beste dat je een van haar verhalen kiest, en dan bij voorkeur een verhaal dat op deze site staat, zodat ook ánderen kunnen begrijpen wat je bedoelt.....

EDUARD He Jannie, sorry ik kon het niet laten om ook hieronder helemaal rechtsuitgewaaierd nog te antwoorden. Ik vraag me af hoever je daar mee door kunt gaan, totdat de website het technisch niet meer aan kan, lol, maar dit terzijde. Ik antwoordde met een vraag die IK moest beantwoorden. Dat klopt, maar er zat natuurlijk een subtiele wending in die vraag. Technisch was ik degene die de vraag moest beantwoorden, maar inhoudelijk betrof het jou. Ik moest immers zeggen wat ik dacht dat JIJ het opwindenste verhaal vond. Door de bal bij jou te leggen stelde ik jou in de gelegenheid om zonder enige gene jouw eigen voorkeurfantasie te melden. Zonder gene, want je zou je er ten allen tijde achter kunnen verschuilen dat het niet echt jouw voorkeur was, maar datgene wat je dacht dat ik van jou dacht. pfff. Snappie? Herkansing, dan!

JANNIE Oké, daar gaan we. Stiekem hoop ik dat je een verhaal van Lydia Rood zult nemen, want van Anaïs Nin weet ik niet veel meer dan dat ze vooral bekend is geworden door haar dagboeken. Ben je op het spoor gezet door mijn starende blik, of is het toch maar een geluksschot? In ieder geval is dat inderdaad het boek dat je van tafel vist en waar je even in bladert. 'Het nummer van zijn leven', zeg je dan beslist, 'ken je dat?' Het nummer van zijn leven?, veins ik na te denken: nee, waar gaat het over en waarom zou ik dat volgens jou het leukste vinden?

EDUARD 'Het nummer van zijn leven" door Lydia Rood. Waar dat over gaat en waarom ik denk dat jij dat het opwindendste verhaal vindt? Eduard herhaalde haar vragen. Deels om tijd te winnen om een goed geformuleerd antwoord te vinden. Deels voor het effectbejag, net als het tromgeroffel voor het hoogtepunt van een circusact. Haha, het werkte. Jannie hing nu al aan zijn lippen, constateerde hij. En binnenkort zal dat andersom zijn, grinnikte hij in zichzelf. "Dat zijn twee vragen, dame. Vraag 2 is het eenvoudigst: jij identificeert je met de vrouwelijke hoofdpersoon uit dat verhaal. Persoonlijke voorkeur in de literatuur is bijna altijd een kwestie van herkenning en identificatie. Of wou je zeggen dat je veel hetero's kent die tomeloos genieten van homo-erotische verhalen? Voor vraag 1 wil ik je verwijzen naar de website van Eroplaza. Onder de rubriek van Lydia Rood kun je het vinden. Het is haar eerste bijdrage. Lees dat vanavond nog maar eens na, als je het niet al uit je hoofd kunt. Want die onschuldige ogen van jou...daar trap ik niet in." De rollen waren nu helemaal opgerold. Wat begon als een ontmoeting tussen de stamelende hulpeloze jongeman en de reddende zelfverzekerde heldin, was nu een entre-nous tussen een man die duidelijk de touwtjes in handen had en een vrouw die zich lichtbeschaamd voelde omdat hij haar door leek te hebben. Niet dat Eduard per se de regie wilde hebben, maar het was nu even nodig, vond hij. Op het juiste moment zal hij de rollen weer net zo makkelijk omdraaien. "Maar samengevat komt het verhaal erop neer dat een man en een vrouw al dansend een wip maken midden op een donkere dansvloer van een bomvolle discotheek. Dit grenst aan voyeurisme, maar dat is het niet echt. Een voyeur wil graag gezien worden, maar de vrouw uit het verhaal wil niet zonodig gezien worden. Ze wil juist net niet gezien worden. Ze geniet van de mogelijkheid van het betrapt KUNNEN worden. De klassieke vorm van deze fantasie is de paskamerfantasie, maar die fantasie is al behoorlijk uitgekleed. De dansvloer is een leukere variant. Je weet dat er mensen toekijken. Ze vermoeden iets, maar weten niets. Het element provocatie speelt ook een grote rol." Hij bleef maar doorpraten, terwijl hij haar onafgebroken in de ogen keek. Af en toe onderstreepte hij zijn woorden door met zijn hand even haar onderarm aan te raken. Hij stelde tevreden vast dat haar haartjes recht overeind stonden en dat er een siddering door haar lijf trok, maar hij liet totaal niet merken dat hij dit door had. "En Jannie, nou wil je natuurlijk weten waarom ik denk dat dit jouw favoriete verhaal is. Omdat jij ook zo bent. Je ziet er behoorlijk onschuldig uit, maar diep van binnen wil je provoceren, shockeren en je grenzen verleggen. In jouw gedachte stond jijzelf op de dansvloer met die Errol. Je kickt op die spanning, dat zag ik al meteen in je ogen. Het is eigenlijk net zoiets als dat ik bijvoorbeeld jou zou betasten midden in deze keurige tearoom waar al die keurige burgerlijke VVD- en (nog leuker!) CDA-vrouwtjes komen." Jannie's adem stokte .....

JANNIE Eduard, Eduard, je gaat het wel ingewikkeld maken door afwisselend in de eerste en de derde persoon het woord tot mij te richten! Hebben wij hier te maken met het klassieke geval van een dubbele persoonlijkheid, waarbij de derde persoon de onderliggende gedachten uit en de eerste persoon de buitenwereld tegemoet treedt? Pf, wat wordt het ineens warm in de tearoom na deze speels ingeklede provocatie, die natuurlijk louter als metafoor is gebruikt om een reactie uit te lokken. Hoewel je je nu doortastend voordoet, lijkt het mij onwaarschijnlijk dat je in deze omgeving verder zult (durven) gaan dan het beroeren van mijn onderarm, al wil ik wel toegeven dat ik dat niet onplezierig vind. Tot mijn voldoening trekt er een gloed over je wangen als ik je op een foutje in je analyse betrap. Wat de hoofdpersoon in Lydia's verhaal op die dansvloer doet heeft immers niet met voyeurisme te maken, maar met exhibitionisme en ik vraag me stiekem af of dit een Freudiaanse vergissing is. De vraag of ik op zoiets kick kan ik door deze afleidingsmanoeuvre onbeantwoord laten, maar misschien zegt het wel genoeg dat ik je geen belemmeringen in de weg leg als je onder het tafeltje contact zoekt met mijn knieën?

EDUARD Oeps, de gloed op mijn wangen was zo hevig dat het even leek alsof ik 24 uur in coma was. Tja, Jannie, ik had je al verteld dat ik even de regie nam, maar dat dat net zo makkelijk weer omgedraaid kon worden. Ik had alleen niet verwacht dat dat moment al zo snel zou komen. Nu jij eerst onverstoorbaar mijn woordenstroom aanhoort en vervolgens heel onderkoeld en met ironische blik mijn argumentatie loepzuiver onderuitschoffelt, verandert deze zelfverzekerde jonge god in een modale Porky's Pretpark Puber. Maar als ik zie dat jij alleen maar geniet van deze 'overwinning' en als ik merk dat jij het eerste aarzelende fysieke contact met genot ondergaat, dan herwin ik me weer. Ik, ja. Ik zal niet meer in de onpersoonlijke derde persoon praten, Jannie. Nare gewoonte was dat. Alsof dit zomaar een verhaaltje is over twee abstracte personages. Nee, dit is een belevenis tussen twee mensen van vlees en bloed. Twee echte mensen Jannie: jij en ik. Alleen echte mensen kunnen pijnlijke Freudiaanse versprekingen maken. Want Freudiaans, dat was het. Ja je hebt het goed gezien: ik ben van nature veel meer voyeur dan exhibitionist. Duizend keer liever zou ik nou midden in deze tearoom de zoom van jouw rokje optillen en kijken naar de nauwelijks verhulde plooiingen van jouw schaamheuvel, zoals die zich aftekenen door de ragfijne stof van je slipje, dan dat ik hier ter plekke mijn pik uit mijn broek haal. Niet dat ik dat laatste niet zou durven, maar het zou me nauwelijks intrinsieke opwinding verschaffen. Dat wordt weer helemaal anders als ik zou zien hoe jouw mond half open hangt van spanning, maar dat is eerder afgeleide opwinding, dan intrinsieke opwinding. En als ik DAT al zou durven, denk je dan echt dat ik er moeite mee heb om jou verder te betasten dan alleen je onderarm? Toe nou, Jannie. Dat geloof je toch niet echt? Ik durf heel veel, hoor! Ik heb alleen de onhebbelijke neiging om daar net zo lang mee te wachten totdat jouw ogen mijn handen als het ware naar je toe zuigen. En dat moment is nu gekomen, schoonheid. En terwijl ik dat zeg, voel jij mijn hand op je knie neerdalen. Je waant je even een landingsbaan op Schiphol, want de hand taxiet onmiddelijk door. Niet gretig, niet te snel, maar zeker ook niet te langzaam. Niet aarzelend, maar heel doelbewust. Niet schokkend, maar heel gelijdelijk voel je hoe mijn hand in welgeteld zeven seconden de lange weg aflegt van jouw knie tot vol op je kruis. Daar blijft hij liggen; op je slipje wel te verstaan. Zonder friemelende vingers, maar wel een lichte druk uitoefenend. Ik kijk je recht en diep in je ogen en zeg spottend: 'Wil je even op mijn hand passen? Ik ben over vijf minuten weer terug!"

JANNIE Weet je wel hoe je er nu bij zit lieve Eduard, hier midden in die tearoom? Met je kin bijna op het tafelblad alsof je het laatste deel van je gebak van het bordje wilt slúrpen, zó diep ben je moeten gaan om je hand in bewaring te geven. Het valt op, ik zie afkeurende, maar ook nieuwsgierige blikken links en rechts. Vooral het type Erica Terpstra dat aan het belendende tafeltje naast je zit kan haar ogen nauwelijks geloven, haar kaakspieren, eerst nog zo druk doende met het vermalen van alweer haar tweede mokkapunt, schieten los en haar kin valt als een laadschop naar beneden, zodat mij ongewild een blik wordt gegund op het nog onverwerkte residu in de gapende holte. 'Ik moet er alleen even op pássen', probeer ik met een grimas de situatie te neutraliseren, maar ik moet tegelijkertijd mijn dijen tegen elkaar drukken om jou in bedwang te houden en daarom komt het niet geloofwaardig over. Ze sist van verontwaardiging, wat ze onder deze omstandigheden natuurlijk beter niet had kunnen doen, want nu krijgt haar even rondborstige vriendin aan de overzijde een hagelregen van cake en mokka te verwerken. Je vindt dat wel komisch, dat kan ik aan je paars aanlopende gezicht zien, maar dit is geen tijd om in lachen uit te barsten, en dat besef je gelukkig. De aandacht is even afgeleid als de twee dames zich na een vernietigende blik in onze richting van hun stoel verheffen en het etablissement verlaten. 'The Eagle has landed', fluister je als je het broekje dat ik niet aan had willen trekken opzij schuift en met donkere ogen daag je me uit zo te blijven zitten, terwijl je je hand terugtrekt. Je stoutmoedige manoeuvre heeft me ervan overtuigd dat je ver durft te gaan en ik zal nu niet achterblijven.

EDUARD Ik mag er dan wel een beetje gek bij zitten, zo met mijn kin bijna op het tafelblad, maar de erotische spanning heeft op jou ook een vreemde uitwerking. Je zintuiglijke waarneming is zo erg op hol geslagen dat mijn ogen die buiten nog indringend blauw waren nu opeens donker lijken. Of bestaat er zoiets als een Freudiaanse 'verkijking', Jannie? Heeft jouw ideale minnaar soms donkere ogen en zodra jij vreselijk veel zin hebt in wilde sex lijken alle ogen donker? Ik besluit je opwinding iets te temporiseren en geef het gesprek een neutrale wending. "Wat is je favoriete eten," vraag ik. "oh, Japans" antwoord jij in trance. "Je eet dus het liefst met stokjes," zeg ik. En terwijl ik over jouw schouder in de verte staar, mompel ik: "dat kan geregeld worden!" Resoluut sta ik op van tafel, loop naar de hoek van de tearoom waar een vrieskist van Ola staat en kom terug met een waterijsje. "Kijk eens, ijs met een stokje," lach ik ondeugend. Jij smelt van die lach. Het ijsje zal spoedig volgen. Het is een langwerpig ijsje. Zelfs de meest preutse Veluwse boerin zou in het ijsje onmiskenbaar een fallus-symbool ontwaren. Heel langzaam beweeg ik het ijsje naar mijn mond. Met kleine voorzichtige aarzelende tongbewegingen neem ik minuscuul kleine likjes van het ijs. Jij kijkt ademloos toe en voelt dat je heel erg nat wordt. Je weet zeker dat jouw kutje nu meer vocht produceert dan dat ijsje. Mijn ogen lijken nu nog donkerder. Dan steek ik mijn tong verder uit en laat hem voluit over het waterijs gaan. Een lange haal van beneden naar het topje van het ijsje. Met het puntje van het ijsje streel ik plagend mijn lippen. Dan laat ik het ijsje voor de helft in mijn mond verdwijnen. Langzaam trek ik hem weer uit mijn mond en dan houd ik jou het stokje voor. "Nu jij!" Trillend pak je het stokje over. Een paar tellen kijk je naar het ijsje en dan lik je er aan. Je beseft dat je nu niet alleen het ijsje, maar ook mijn mond proeft. Een waterijsje als intermediar voor onze eerste tongzoen. Die gedachte windt je nog meer op. Je bent bloedjegeil en staat nauwelijks nog voor je zelf in. Wat gebeurt hier allemaal? Nog geen twintig minuten geleden was ik een wildvreemde man met een tasje en een warrig verhaal. Nu speel ik de hoofdrol in jouw allerstoutste dromen. Je knijpt je ogen dicht en begint het ijsje gigantisch te pijpen.

JANNIE Je ogen zijn inderdaad hemelsblauw, zoals ik buiten in het felle zonlicht heb gezien, ze hebben echter de neiging een donkerder tint aan te nemen als je opgewonden raakt. Wist je dat niet? Nee, ik veronderstel dat je in die omstandigheden liever naar iets anders kijkt dan naar jezelf in de spiegel, maar misschien moet je dat toch eens doen! Zelf heb ik...., maar nee laat ik niet preluderen op wat mogelijk komen gaat. Bij toeval heeft het ijsje dat je voor me hebt veroverd een frambozensmaak, en frambozen zijn mijn lievelingsvruchtjes. Het is daarom dat ik zo genietend de koele lekkernij langs al mijn smaakpapillen voer, maar natuurlijk besef ik heel goed - en anders zouden de zweetdruppeltjes die ik nu op je bovenlip zie verschijnen me daarop wel attenderen -- dat deze handeling jou als voyeur aan iets heel anders doet denken. Daarom sluit ik mijn lippen eromheen en zuig het met een tuitmondje naar binnen tot alleen het stokje nog naar buiten steekt. Om je te laten zien dat ik wel wat meer gewend ben dan die luttele centimeters, laat ik onder het ijsje door mijn tong naar buiten glijden en trek met het puntje ervan ook dat stokje nog naar binnen. Het lijkt of het tafelblad begint te bewegen, maar dat zal wel komen doordat je je benen wat onbeheerst over elkaar slaat, toch? Alles lijkt voor de buitenwereld weer normaal, maar tussen ons knetteren de vonken over en weer als ik het ijsje pulserend uit mijn mond laat komen. Met het stokje tussen mijn vingers draai ik het voor je ogen in de rondte om je te laten zien hoe de damp eraf slaat. Nu het tafeltje naast ons leeg is, heb ik wat meer bewegingsvrijheid. Je adamsappel schiet heftig heen en weer als ik mijn hand met het ijsje onder ons tafeltje heb laten verdwijnen. Komt dat omdat je hóórt wat ik doe? Met vertwijfeling staar je even later naar de lége hand die vanonder de tafel terugkeert.

EDUARD Nou en of ik hoor wat daar onder dat bewegende tafelblad gebeurt. En wat ik niet hoor, kan ik er wel bij bedenken. Maar ook al is de werkelijkheid nog zo duidelijk, toch kan het shockerend zijn als datgene wat je vermoedde daadwerkelijk bevestigd wordt. Tot in de eeuwigheid zal mij het moment bijblijven waarop jouw lege hand boven tafel kwam. Ik had nooit gedacht dat er ooit nog eens een moment in mijn leven zou komen dat ik ernaar zou verlangen om een waterijsje te zijn. Maar die zin uitspreken lukt mij niet. Mijn adem wordt volledig afgesneden als ik eraan denk hoe dat ijsje nu comfortabel ligt te smelten in jouw warme zaligheid. Ziet zo de hemel eruit: warm, vochtig en ruikend naar frambozen? Ook verschijnt steeds het beeld op mijn netvlies van jouw tongpuntje dat het stokje helemaal naar binnentrekt. Zou dat stokje op DIT moment ook begonnen zijn met de ontdekking van de hemel? Doe jij in e'e'n handomdraai waar Mulisch 900 bladzijden voor nodig heeft? Het is nu doodstil in de tearoom. Het opzwepende geluid van een in-en-uitgaand ijsje stokte op het moment dat jouw hand boven tafel kwam. Ik mis dat geluid en neem resoluut maatregelen. Voor de tweede keer die middag verdwijnt mijn hand onder tafel. Met enige moeite kan ik de uiterste centimeters van het stokje voelen. Jij hebt geen aansporing nodig om iets verder onderuit te zakken. En dan voel je hoe het ijsje langzaam in beweging komt. Geleidelijk versnel ik het ritme en je kunt er nu nog meer van genieten dan zo net, omdat je beide handen vrij hebt. Je stopt een vinger in je mond en bijt erop, om je kreunende geluidjes te verbijten. Ik zie hoe je ogen glazig worden -en verdomd; ze worden ook donkerder. Van pure opwinding voer ik het tempo nog verder op en jij hebt zo te zien niet meer genoeg aan die ene vinger. Een tweede vinger verdwijnt in je mond en het lijkt alsof je nog harder bijt dan net. Ik zie dat je op het punt staat om een daverend orgasme te krijgen, maar dan wordt jouw prille geluk wreed verstoord. Want ik krijg onverwachts een vreselijke lachbui. De blik in je ogen flitst in no-time van opwinding naar onzekerheid. Van onzekerheid naar verbazing. Van verbazing naar boosheid. Van boosheid naar nieuwsgierigheid. "Idioot, ik kwam bijna klaar. Wat valt er nou te lachen?," bitch je me toe. Halfproestend zeg ik: "Ik lach omdat ik weet wat jij nog niet weet! Ik weet wat voor ijsje ik heb gekocht. Heb je wel eens gehoord van Knettertops? In het hart van het ijsje zit een kleverige substantie die (bij oraal gebruik) letterlijk knettert op je tong. Het maakt lawaai, het prikkelt en het kietelt. Ongelooflijk dat de marketeers van de ijsfabriek zich met dit pareltje uit hun assortiment uitsluitend focussen op de doelgroep Jonge Kinderen. Het kan nu niet lang meer duren of je zult bij het hart van het ijsje zijn beland." Nauwelijks zijn die woorden tot je doorgedrongen, of je hoort een knetterend geluid onder tafel vandaan komen....

JANNIE Ik had gewaarschuwd moeten zijn. Zei je immers zelf niet dat je van het ene op het andere moment kon veranderen in een modale Porky's Pretpark Puber? Inventiviteit kan je niet worden ontzegd, maar een lachbui op het verkeerde moment kan wel eens averechts werken. Dat lees je waarschijnlijk in mijn donkere blik en dan doe je het enige wat je kunt doen om mij uit deze netelige situatie te redden. Je trekt snel het ijsje naar je toe, doemt weer boven de tafel op en stopt het druipende restant van de lekkernij onvervaard in je eigen mond. Precies op tijd voor mij om de vermoorde onschuld te spelen. Nu knetteren we allebei wel, maar voor de buitenwacht is het maar één geluid en dat komt lekker bij jou vandaan. Ik moet er wel bij zeggen dat het nu net voelt alsof ik een beetje onder stroom sta en dat is, nou... niet onaangenaam. Knettertops heten die ijsjes zeg je? Nou, dat fermenteert niet een beetje zeg! Dat zal ik Suzan eens vertellen, die moet zich altijd knie over elleboog werken om die van haar te tracéren, maar hiermee gaat het vanzelf. Lijkt me wel iets voor een house avondje, dan is de muziek zo overheersend dat je al die bijgeluidjes niet hoort. Een beetje ijsboer kan er goud aan verdienen, net wat je zegt. Maar ik dwaal af. Heb je je ijsje al op?

EDUARD Tja, jouw blik sprak boekdelen. Vandaar dat ik het ijsje maar uit je schoot heb bevrijd, terwijl het ijsje toch hoorbaar genoot van zijn nieuwe omhulsel. Ach, leert zo'n Knettertops ook eens wat het betekent om voor het zingen de kerk uit te gaan. Maar toch was ik licht teleurgesteld over jouw donkerogige reactie. Voor het eerst begon ik me zelfs af te vragen hoe oud jij eigenlijk bent, Jannie. Toch niet onder de 25, mag ik hopen? Dat jonge grut van tegenwoordig heeft geen geduld meer en lijkt uitsluitend instant-bevrediging te zoeken in formats van 25 -in speciale gevallen 50- minuten. Maar wij hebben toch nog een hele dag voor ons? Maar elk nadeel hep een voordeel, om met J.C. de Verlosser te spreken. Het ijselijke hoogtepunt wat jij ontbeerde kwam nu mijn mondholte ten goede. De druipende restanten van de lekkernij waren een ware tractatie voor mijn smaakpapillen. Als IK nou eens ijboer wordt en jij wordt mijn compagnon, dan kunnen we pas écht goud verdienen met deze aromatische Special Edition van de Knettertops, maar sorry ik dwaal af. Dit keer heb ik mijn onderbreking wel goed getimed, want toevallig komt net de serveerster van de tearoom langs. Of we nog wat willen drinken? Jij bestelt witte wijn. Ik vraag om thee; je moet altijd je plaats weten, vind ik. Wachtend op onze bestelling vraag ik wie toch in vredesnaam die Suzan is, waar je het net over had, en wat ik me moet voorstellen bij 'knie over elleboog', want zo goed ken ik de Kama Sutra nou ook weer niet. De serveerster keert terug met een glas wijn, een glas heet water en een houten kist die zij geopend voor mij houdt. "Wat voor smaak thee mag het zijn?" Ik grijns en vraag om frambozenthee. "Die hebben we helaas niet," zegt ze. Ik neem een diepe hijs van mijn sigaret, doof hem demonstratief uit in de asbak, kijk de serveerster aan en zeg: "Geen frambozenthee? Dan maak ik het zelf wel! Laat het glas maar staan en breng me dan maar een tonicstamper." Het arme wicht begrijpt er helemaal niets van, maar mijn stem was kennelijk overtuigend genoeg, want even later ligt er een tonicstamper op tafel. Jij hebt het wel meteen begrepen, dat zie ik aan je ogen die weer een tintje donkerder zijn geworden en dit keer niet van boosheid cq teleurstelling. De serveerster is nog geen drie stappen verwijderd of jij buigt je voorover en vraagt met trillende stem: "Je hebt zeker mijn slipje nodig, overjarige puber?"

JANNIE Wat een heerlijke tearoom die zelfs wijn schenkt! Hier kan ik het wel een tijdje uithouden, denk ik. Ocharme, Suzan, ja, die ken jij natuurlijk niet. Ze is mijn vriendin, al heel lang, de liefste meid die je je denken kunt, maar een beetje gezet, heel anders dan ik dus. En knie over elleboog werken, dat is een uitdrukking die ik nog van mijn oma heb: het betekent een grote inspanning leveren die meestal op niets uitloopt. Niks te Kama Sutra'en dus, al hebben dezelfde Suzan en ik wel eens giechelend wat van die standjes uitgeprobeerd. Nee, ik ben niet zo eenkennig. En nu begin je dan toch naar mijn leeftijd te vissen. Dat mag je dan zelf uitzoeken met een actuele hint: ik ben geboren in het jaar waarin Luis Ocana de Tour de France won. Zo, en nu eens kijken wat je voor me in petto hebt. We horen nu zowat tot het meubilair van deze tearoom, al die leuterende theetantes zijn al vertrokken en misschien was die aardige serveerster zelfs wel van plan geweest de tent te sluiten, tot jij met je nieuwe bestelling kwam. Je kunt bij haar wel een potje breken, zo te zien. Je lijkt wat verrast door mijn vraag; was je eerst iets anders van plan met die gekke tonicstamper? Maar dan ontwaar ik een bijna dierlijke blik in je ogen en je zegt: 'Durf je dat ding hier uit te trekken?' Ik haal mijn schouders op. Waarom niet? Mijn handen verdwijnen al onder het tafelblad, maar dan buig je naar me toe en je sist: "Ik bedoel niet onder het tafeltje, maar stáánde!' Olala, dat is andere koek. Die serveerster interesseert me niet, maar die grote ramen die van het plafond tot aan de grond reiken en waar al dat winkelende publiek zomaar doorheen kan kijken, dat doet mijn hartje wel even sneller kloppen. Je speelt afwachtend met het stampertje in het warme water en dan sta ik op. Als ik met mijn rug naar het grote raam ga staan lijk ook jij je adem in te houden. Eindelijk heb ik je mond gesnoerd! Terwijl ik vlak achter me de straat weet, stroop ik het broekje naar beneden en als ik me bij mijn knieën aangekomen moet búkken en nóg dieper als ik balancerend op één been het ding over mijn voeten én schoenen uittrek, is het alsof ik me van mijn eigen vel ontdoe. Als ik me weer opricht vangen mijn ogen even de blik van de serveerster, die haar rood aangelopen hoofd snel achter een puzzelboekje verbergt. 'Asjeblieft', zeg ik schor en werp het stukje textiel op het tafeltje.

EDUARD Ik wist wel dat je het zou durven. Je had immers zelf al gezegd dat je vanmorgen, bij het uitzoeken van een gepaste garderobe voor deze warme dag, getwijfeld had of je überhaupt iets onder dat kekke jurkje zou aantrekken. Maar dat je zo staand voor dat open raam je slipje uit durfde te trekken...dat had ik niet durven dromen. Ik bedoel: jíj stond met je rug naar het raam, jíj kon niet zien hoeveel argeloze winkelende voorbijgangers naar binnen keken. Maar functioneel bloot is het wel! Niet zozeer het feit dat je nu bloot en makkelijk toegangelijk bent onder je jurk- die functionaliteit komt later pas. Nee het flinterdunne zwarte satijnen slipje is zélf functioneel. Ik pak het liefdevol en met respect op van tafel, en speel met de zwarte stof. En terwijl ik je in je ogen kijk, breng ik het slipje langzaam naar mijn gezicht toe. Vlak voor mijn neus snuif ik diep de zoete geur op, waarna ik goedkeurend mijn nek achterover sla, éénmaal met mijn oogleden knipper en mijn ogen ter hemel richt als een voetballer die zojuist in een vol stadion met een fluwelen beweging het doelpunt van de maand heeft gescoord. Zo voel ik me ook! Je denkt toch hopelijk niet dat ik elke middag in zo'n tearoom zit? De geur van je slipje is betoverend. Een mysterieus melange van jouw vrouwelijke sappen, vermengd met frambozensap - heel veel framboos- knettert als het ware tegen mijn neusvleugels. En het is niet alleen maar geur, het is ook de voelbare kleverigheid en vochtigheid die dat slipje een extra erotische dimensie geven. Plus natuurlijk nog de resten van het ijsglijdspelletje wat we net gespeeld hebben, die een ware ravage hebben aangericht in je ondergoed. Had Pat Benater dit soms voor ogen toen ze 'Love is a battlefield' zong? Dan beweeg ik het slipje naar het glas dampende theewater dat nog op tafel staat. Met de tonicstamper druk ik het textiel helemaal onder water. Ik blijf voorzichtig stampen met het stampertje en tot jouw verbazing begint het water al echt naar framboos te ruiken. Over je schouder zie ik dat de serveerster alles heeft gadegeslagen. Ze doet nu geen enkele moeite meer om haar hoofd achter puzzelboekjes te verbergen. Maar ja, haar interesse zal nu wel beroepshalve zijn. Deze manier van theezetten heeft ze op de horecavakschool vast niet geleerd, dus dit valt onder de noemer 'education permanente'. Ik wenk haar en vraag of ze voor straks alvast een fles Spaanse witte droge wijn uit 1973 wil klaarzetten. Met veel ijs erbij. Als ze heupwiegend wegloopt, schuif ik het theeglas naar je toe en zeg: "voila, Jannie. Je frambozenthee. Maar eerst nog even drie minuten trekken."

JANNIE Wat jij niet kunt zien is dat onze serveerster, die overigens Jose heet, zoals ze inmiddels heeft laten weten, me achter jouw rug een knipoogje toewerpt en naar de deur van de tearoom loopt om de knip erop te schuiven. Ik had al eerder de indruk dat ze de zaak wilde sluiten, nu ze dat inderdaad doet terwijl ze nog een bestelling van jou in uitvoering heeft begin ik te vermoeden dat ze opgewonden is geraakt door ons spelletje en graag méé zou willen spelen. Maar goed, dat merken we later wel..... Nu eerst de thee die je zo kunstig tot een cocktail hebt verwerkt. Ik meende me toch waarachtig te herinneren dat jij het was die om frambozenthee had gevraagd en dat ik een glas wijn had besteld. Ben je zo in de war geraakt door wat zich zojuist voor je ogen heeft afgespeeld dat je mijn en dijn al niet meer kunt onderscheiden? Théé is niet 'my cup of tea', ook al is ze dan deze keer bereid van mijn eigen broekje. Maar lang blijf ik daar niet over doormeieren. Veel intrigerender is je laatste aanwijzing. 'Drie minuten trekken?', herhaal ik lijzig, terwijl ik met mijn blote billen op de skaibekleding van de stoel plaatsneem. 'Haal dan eerst dat stampertje er maar eens uit...'

EDUARD Met je geheugen, je scherpzinnigheid en je waarnemingsvermogen is helemaal niets mis. Dat heb je al eerder laten zien. Onder de meest verhitte omstandigheden houd jij het hoofd koel. Ik wil daarentegen nog wel eens tijdelijk in de war raken, en ja, wederom goed opgemerkt, dit was zo'n moment. Als de hete dampen bijkans uit het skai- en formica-meubilair opstijgen, als de vonken tussen jou en mij over en weer knetteren, dan kan ik toch niet meer bedenken dat IK zo gek ben geweest om hete thee te bestellen? Maar in hoeverre bestaat er nog zo iets als 'mijn en dijn' als twee minnaars zo erg in elkaar opgaan dat er sprake is van samensmelting? Want ook al beperkt die symbiose zich tot nu toe slechts tot geestelijke vervlechting, als de voortekenen niet bedriegen kan dat niet lang meer duren. Dus jij wilt mijn stampertje aanschouwen, Jannie? Ik was meer voyeuristisch ingesteld dan exhibitionisch, weet je nog? Het zo optimaal mogelijk presenteren van mijn heerlijkheden is nooit mijn sterkste punt geweest. Maar gelukkig hebben we daar personeel voor. Typische horeca-activiteit is dat. Ieder zijn eigen specialiteit. Ik heb geen woord gelogen tegen jou toen ik zei dat ik dit etablissement niet elke dag frequenteer. Maar om nou te zeggen dat ik hier voor het eerst kom.... dat is weer het andere uiterste. Met Jose heb ik al eens eerder kennis gemaakt, dus ik weet dat ze vrij volgzaam is. En als zij aan komt lopen, de rinkelende wijnkoeler vol met ijsklontjes op ons tafeltje zet, kan ik haar met volle overtuiging opdragen: "Zeg Jose, zou jij niet eens het vlees uitserveren?" Jij valt bijna van je stoel als je ziet hoe zij zonder blikken of blozen achter mij gaat staan en puur op de tast met lenige vingers de knoopjes van mijn 501 één voor één weet te vinden en te openen. Zoals de meeste vrouwen het wel weten te waarderen als zij door een partner met enige bedrevenheid van hun BH worden bevrijd, zo ben ik op mijn beurt telkens weer gecharmeerd als Jose dit kunstje demonstreert. Ik knijp haar achterlangs even goedkeurend in haar billen, maar zij gaat onverstoorbaar verder met haar missie. Zij schuift mijn jeans een decimetertje omlaag en verwijdert wat andere textielresten zodat in een mum van tijd achttien keiharde centimers in volle glorie boven het tafelblad hangen. Dan trekt Jose zich discreet een paar stappen terug. Uiteraard houdt zij wel zicht op haar enige klanten. Stel je voor dat zij straks nog wat willen. Het enige minpuntje van dit intermezzo is dat er van die drie minuten nog maar twee minuten over zijn.

JANNIE Zo, dus Jose is niet het onschuldige meisje waarvoor ik haar hield! De deskundigheid waarmee ze je stamper uit zijn ongetwijfeld benarde situatie heeft bevrijd doet haast vermoeden dat dit voor haar een routineklusje is, ook al heeft ze zich nu een zedig gezicht aangemeten. De onverwachte roep die nu uit de keuken klinkt laat ze in ieder geval voor wat hij is. Ze blijft vooralsnog staan kijken............ Van die achttien keiharde centimeters zie ik vooralsnog alleen de glimmende paars-rode kop boven het tafelblad uit stotteren. Maak je geen zorgen over die nog resterende twee minuten. Mits goed aangepakt is het meer dan voldoende. Je kunt je, gelet op het driftig happende mondje in je eikel, beter bezorgd afvragen of je het wel zo lang zult uithouden als ik mijn speciale techniek ga toepassen. Eerst schuif ik de dampende thee, mijn wijnglas, de asbak en de twee boeken opzij, want, Eduard, hiervoor moet ik de ruimte hebben. Ik schat de breedte van het tafelblad op ongeveer één meter en half opgericht van mijn stoel kan ik me daar helemaal overheen buigen. Voor jou heeft dat het bijkomende voordeel dat je diep in mijn openhangende bloesje kunt kijken - nee, natuurlijk heb ik geen beha aan, wat dénk je! Je hebt jezelf tekort gedaan toen je zei dat hij híng, Eduard. Nee hoor: hij stáát, of liever, hij wiegt bij gebrek aan voldoende houvast wat wrokkig heen en weer . Dat houvast ga ik hem nu geven. Je bijt op je lippen als ik mijn vingers záchtjes om hem heen vouw. Zo, in die losse greep, kun je eerst even aan die aanraking wénnen. Ik schuif mijn vingers behoedzaam naar beneden tot aan het kiempunt en trek daarbij de voorhuid mee . Dan blijk je niet overdreven te hebben met je centimeters, want ruim de helft steekt nu boven mijn hand uit, en dat kan ongeveer wel kloppen. Met pink en ringvinger peil ik even het volume van je ballen; volgens mij zit het daarmee wel goed, ze zijn in ieder geval duidelijk ingedaald en de huid eromheen voelt strak aan. Concentreer je, lieve jongen, want nu verstevig ik de greep, niet té, maar genoeg om hem rondom te voelen klóppen van begeerte. Ik ben net zo begerig als jij, maar je kunt het me niet aandoen om nu je zelfbeheersing te verliezen. Sluit liever je ogen en laat je zéker niet afleiden door Jose, die nu met haar hand tussen haar benen naast jou door haar knieën zakt. Twee minuten is láng hoor als ik me er echt op toeleg. Mijn hele bovenlijf ligt nu op het tafelblad, en dan ga ik, Eduard, eerst langzaam van onder naar boven, dan terug, nu iets sneller dezelfde beweging. Je duikt in en uit mijn vuistje. Mijn mond hangt open, vlák erboven. Maar jij weet te beheersen, ook als ik snéller trek, sneller, sneller.........

EDUARD 'Concentreer je lieve jongen' en 'laat je niet afleiden door Jose'. Dat zijn de zinnen die constant door mijn hoofd malen. Jose is zo lief en lekker, dat weet ik nog van de vorige keren. Maar ze heeft ook wel eens de neiging om op de verkeerde momenten zich met dingen te bemoeien. Hoe maak ik haar dat nu duidelijk, zonder haar voor het hoofd te stoten? Die handjes van Jannie, haar fingerspitzengefuhl, het uitzicht op haar wonderbaarlijk intrigerende boezem, haar half openhangende mond vlak boven mijn pulserende paars-rode eikel, daar alles wil ik mij met volledige overgave op toe leggen. Ik ben niet vies van een quatre-mains en al helemaal niet van een jam-sesssie voor drie personen, maar nu even niet. Bij een geslaagde jam-sessie moeten de participerende muzikanten hetzelfde stuk spelen. De stijl, het tempo en de toonhoogtes moeten bij elkaar passen. Vergeef me Jose, maar 'du moment' ben ik helemaal in de ban van Jannie. De zeer langzame paringsdans die wij opvoeren is een rechtstreeks gevolg van het woordenspel en de wederzijdse verleidingskunsten van twee elkaar haarfijn aanvoelende concertmusici. C'est le ton qui fait la musique. De, overigens zeer verdienstelijke, freestyle jazz van Jose disharmonieert enigszins met onze Unvollendete Symfonie. Dus blijf rustig toekijken en wacht tot wij je erbij roepen, of ga naar de keuken en 'go fuck yourself'. Dit alles maalt door mijn hoofd. Durf ik dit tegen zo'n schatje als Jose te zeggen? Of zou ze het telepathisch al aanvoelen? Dan doe ik mijn ogen weer open en hetgeen ik zie is zo magnetiserend dat ik heel zeker weet dat ik ze niet meer zal sluiten de komende anderhalve minuut. Ik weet nu al niet waar ik kijken moet. Mijn blik schiet heen en weer. Van de inkijk in je blouse waar ik twee majestueuze borsten aanschouw, met begerig hard uitstekende tepels die lijken te roepen 'proef me dan, lik me dan'. Naar jouw ogen die dierlijke wellust uitstralen. Naar je naar adem snakkende mond, waarin je tong loom maar onrustig heen en weer beweegt, af en toe je lippen bevochtigend. Naar je handen, je gouden handen die een proeve van bekwaamheid op tafel leggen, dat het me niet zou verbazen als Jose straks opeens een bordje omhooghoudt met het cijfer 10 erop. Ik zie hoe je hand heen en weer pompt. Sneller en sneller. En dan voel ik hoe mijn bilspieren samenspannen. Mijn ademhaling is volledig van slag.Vreemde geluiden ontsnappen uit mijn mond. De trilling in mijn billen gaat schokgewijs door mijn lichaam. Via mijn buik, naar mijn billen, naar mijn kloppende staaf. Je voelt het Jannie. Je voelt hem harder en harder kloppen. Het is niet meer te stoppen. Je weet dat het nu nog maximaal een seconde zal duren alvorens ik mijn imitatie van de Vesuvius zal opvoeren. Het enige wat je nu nog kunt doen is met subtiele handbewegingen de lava in de juiste, door jouw gewenste, banen leiden.

JANNIE Je kunt je dus toch niet beheersen, ik voel het en het was te begrijpen. Ik had je ook gewaarschuwd dat twee minuten méér dan voldoende zou zijn als ik me er werkelijk op zou toeleggen. Het voornemen alleen 'Spielerisch' je joystick wat te beroeren moet ik laten varen als het tussen mijn gevoelige vingers steeds heftiger begint te kloppen. Het is alsof je steeds heftiger stroomstootjes afscheidt die door mijn productieve arm heen doelgericht op het punt afschieten waar zich heel mijn bewustzijn schijnt te concentreren: mijn kutje, lieve jongen, dat nu tegen de rand van het formica tafelblad aan al net zulke happende bewegingen maakt als dat mondje in je eikel. Voor de uiterste proeve van bekwaamheid die nu van mij verlangd wordt breng ik ook mijn tot nu werkloze linkerhand in het spel. De vingers daarvan krommen zich lichtjes om je ballen en trekken die iets omhóóg uit je broek, tegelijkertijd verminder ik de druk van mijn rechtervingers rondom je penis, zodat je van een onbelemmerde doorgang verzekerd bent. Het is héérlijk om de eruptie vanaf de oorsprong, vanuit je ballen, te voelen aankomen, vanwaar hij zich in een fractie van een seconde door de 18 centimeter lange buis naar boven stuwt. Precies op het juiste moment laat ik mijn lippen uiteenwijken. Zo gestuurd kún je niet missen. Dan kóm je, hárd en onstuimig en ik slik, slik, slik.....

EDUARD Tjezus Jannie, wat was dat ongelooflijk lekker. Jij weet wel dat je goed bent, maar ik kon het alleen maar bevroeden. Maar stiekem denk ik toch ook een beetje zelfgenoegzaam aan dat moment nog geen half uur geleden dat ik op straat mijn oog op jou liet vallen. Oog voor talent: da's ook een talent. Ik bedoel: die vrouw die een paar meter voor je liep was objectief gezien misschien aantrekkelijker, maar toch heb ik geen moment getwijfeld en jouw polsen uitgekozen om de hengels van mijn tas aan te hangen. Mijn intuitie heeft me niet bedrogen. Toen was je nog een beetje achterdochtig, maar nu slik je alles van mij. Oooh, die bewegingen van je keel, terwijl je ogen mij verwilderd blijven aanstaren, stuwen mijn laatste restjes testosteron naar het oppervlak. Ik ben van nature heel koelbloedig en ook geciviliseerd, maar de dingen die jij zegt, de dingen die je doet, drijven het wildste in mij boven. Ik heb echt wel in de Viva gelezen wat ik tijdens fellatio vooral niet mag doen, maar ik kan mezelf niet meer in bedwang houden. Mijn handen vouwen zich om de achterkant van je hoofd en ik trek je naar me toe, zodat jouw nog immer wijkende lippen als een hoesje om mijn lange buis heen schuiven. Ik voel hoe jouw lippen langs de haartjes van mijn ballen kietelen en met mijn eikel voel ik hoe glad en glibberig jouw huig nu is. Dan duw ik je hoofd weer terug, verschuif mijn handen naar je wangen en dirigeer je dusdanig totdat onze gezichten op zo'n twintig centimer afstand van elkaar rusten, vis-a-vis. Kijken, alleen maar kijken. Al zou een hele horde hooligans nu de tearoom binnenstappen, dan nog hebben we alleen maar oog voor elkaar. Nee, ik kon niet missen op het moment van mijn eruptie. Maar als je maar hard genoeg spuit, dan kaatst er altijd wel iets terug uit het doel. En eerlijk gezegd: de gedachte aan die 90% van mijn zaad die nu ergens langs de binnenkant van je slokdarm sijpelt, prikkelt mijn geest minder dan dat ene witte sliertje dat duidelijk zichtbaar van de bovenkant van je onderlip tot aan de onderkant van je kin bengelt. Je ziet er zo ontzettend geil uit, Jannie. Van nature al, maar met deze melkachtige signatuur van mij op je kin, is het plaatje echt af. Ik blijf dit kunstwerk bekijken, maar je wangen laat ik los. Met de palmen naar boven gericht, de vingertoppen naar voren, laat ik mijn beide handen jouw blouse penetreren, waar jouw borsten mij hartelijk verwelkomen. Ik streel ze, ik weeg ze, en draai zachte cirkels met mijn handen recht gestrekt. Ter hoogte van mijn middelvinger voel ik een gezwollen knopje tegen mijn hand drukken. Ik maak plaats tussen wijs- en middelvinger en probeer de tepel te vangen. Dat lukt, en daarna doet de andere hand hetzelfde. Hierna ga ik weer verder met de zachte hypnotiserende draaibewegingen. Je mond hangt open, ik hoor je zwaar ademen en gelijktijdig buigen onze monden naar elkaar toe voor de meest intense en gepassioneerde tongzoen die ik ooit ondergaan heb. De erotische electriciteit die honderd meter winkelstraat en negentien episodes lang als potentiele energie in de lucht heeft gesidderd, lijkt nu pas echt tot ontlading te komen. Als we tijden later naar adem snakken en de kus onderbreken, vloek ik onverwachts: "shit, mijn thee wordt koud!". In luttele seconden volgen de handelingen elkaar snel op. Mijn handen schieten uit je bloes. Je voelt hoe ik je polsen grijp en je iets verder over tafel trek, zodat je er nu echt helemaal over heen hangt - je voeten raken nauwelijks nog de grond. Je hoort hoe ik zeg dat je zo moet blijven liggen. Ik loop om je heen. Uit je ooghoek zie je hoe ik het glas vers getrokken thee naar mijn mond breng en een hele grote slok neem. Ik slik de thee niet door, maar verwarm mijn mond door-en-door. Dan voel je hoe ik je rokje nog iets verder over je blote billen omhoog trek. Mijn hand wurmt zich tussen je dijen, om je benen in halve spreidstand te plaatsen. Ik buk mij tussen je benen, slik nu de thee pas door, en adem even tegen je billen. Je voelt een hele warme luchtstroom. Als een Erwin Kroll geef ik je het weersvooruitzicht voor de komende periode: "Ja Jannie, na dat koude ijsje van straks, ben je nu wel aan iets warms toe." Maar je hoort het niet eens meer. Je voelt alleen nog maar mijn warme mond.

JANNIE Het is goed dat de actie zich nu verplaatst naar het middelpunt van het heelal, want zó voelt het aan tussen mijn benen. Schandalig hoe ik hier nu lig, met mijn billen bloot en mijn benen gespreid bovenop een wankel tafeltje, maar je voelt perfect aan dat dát het is wat het extra opwindend maakt. Mijn gymnastiekoefeningen komen nu goed van pas. Terwijl je achter me staat, grijpen mijn handen aan de ándere kant de poten van de tafel beet. Houvast moet ik hebben voor wat ik vermoed dat nu te gebeuren staat. Het delicate evenwicht dat zo tot stand wordt gebracht maakt het jou mogelijk mijn benen nog verder te spreiden. De tijd van voorzichtig aftasten is voorbij. Mijn kutje lónkt naar je. Zié je hoe het zich ontvankelijk als vanzelf voor je opent? Je handen glijden langs de binnenkant van mijn dijen tot je vingertoppen de zoete dauw op mijn lipjes bereiken. Die aanraking doet mij naar adem snakken en ik laat mijn kopje willoos over de tafelrand naar beneden zakken. Onder de tafel door vang ik een glimp op van je blote benen, je broek en onderbroek zijn in een schijnbaar onontwarbare kluwen om je enkels en schoenen gedrapeerd. Een huivering van genot trekt door me heen als je mijn bloemetje openpulkt en van de weeromstuit sluit ik stijf mijn ogen als ik het puntje van je trillende tong voel. O ja, dit is precies wat ik nu van je verwacht. Ik ben al eerder gekomen, maar ingehouden. Nu zal dat anders zijn. Je hoort het aan mijn stotterende ademhaling en ziet het aan mijn spieren die zich samentrekken. Ongeduldig licht ik mijn buik iets omhoog, maar het is niet nodig want je hebt mijn gezwollen klitje al gevonden. Bij de eerste lik druk ik kermend mijn buik terug op de tafel, mijn handen schroeven zich om de tafelpoten. Eerst langzaam, maar dan steeds sneller schiet je tong flitsend in en uit. Mijn kreunen gaat over in stamelend hijgen, mijn lijf, zo liederlijk voor je uitgespreid, begint te vibreren, ik word natter en natter. Drink me liefje, lík me. Het tafeltje wankelt als ik heftiger begin te bewegen, maar met je beide handen stevig op en om mijn billen zorg je ervoor dat het binnen de perken blijft. Wat niét binnen de perken blijft is mijn begeerte, mijn geilheid, en die gíl ik eruit als het orgasme als een alles verziedende orkaan door me heen trekt. Als je me loslaat ga ik vliegen!

EDUARD Ja, dat jij vroeger op school goed in gymnastiek was, dat kan ik wel merken. Hoe jij al je spieren beheerst, terwijl je strak over dat wiebelende tafeltje hangt....en dan dat heerlijke soepele lijf van je, terwijl ík in contrast juist als een stijve lat achter je sta. Maar ik kan als excuus aanvoeren dat ik elf jaar ouder ben dan jij. Net te weinig om je gymleraar te kunnen zijn geweest. Maar goed ook, want je zou vast niet willen dat ik je nu ook nog eens een vogelnestje zou laten maken. Alhoewel? In die houding zou je hijgende openstaande mond wel akelig dicht bij je lonkende vibrerende kutje zijn, zodat haasje-over een aantrekkelijke oefening zou worden. Maar nee Jannie, blijf maar lekker staan zoals je nu staat en houd die tafelpoten stevig vast. Dan houd ik op mijn beurt jou vast. Vertrouw me maar. Ik laat je heus niet vliegen. Ik kijk wel uit! Ik ben nog lang niet uitgegeten. Astronomie heeft me altijd geboeid en nu ik het middelpunt van het heelal van zo nabij kan aanschouwen - zonder telescoop zelfs- voel ik me intens gelukkig. Zie je wel dat zwarte gaten bestaan! En terwijl ik jouw orkaankrachtig orgasme voel aanzwellen, bied ik je houvast door nog één keer met mijn tong zo diep als mogelijk jouw zwarte gat te exploreren. Zo...die sloeg in als een komeet. Ik proef gewoon hoe jij sterretjes ziet. Ronduit sensationeel om met mijn tong te voelen hoe de wanden van je kutje samentrekken en ontspannen, wijd..sluit, wijd..sluit, wijd..sluit, en dat meer dan tien keer achter elkaar, terwijl zoete sappen over mijn smaakpapillen stromen. En al die tijd prevel jij een onsamenhangend mantra: kom eet me, komeet me. Maar je was toch niet vergeten dat ik deze culinaire ontdekkingreis was begonnen met een grote slok hete thee? En je weet vast ook wel dat een cooling-down heel belangrijk is na een zware lichamelijke inspanning. Dus daarom graai ik vanuit mijn gebukte positie met mijn hand boven mijn hoofd in die wijnkoeler op tafel. Ik negeer vooralsnog de delicate wijn uit '73 en keer terug met een hand vol grof gemalen ijsklontjes. Ik prop het ijs in mijn mond, wacht vijf tellen, en daal wederom af in jouw nog half natrillende spelonken voor een onvervalste kut-sauna. Cool!

JANNIE Dat je dat weet van die ijsklontjes! Is dat jouw elf jaar langere levenservaring? Als ik alleen thuis ben en het gaat kriebelen, oefent de koelkast een magnetische aantrekkingskracht op me uit. Ik ben een grootverbruiker van ijsklontjes mag ik wel zeggen, zeker op zulke tropische dagen. Als ik er eentje uit het pakketje pers, laat ik hem eerst even in mijn hand knisperen voordat ik er mijn schaamheuveltje mee inwrijf en hem ploep! in mijn vulva laat verdwijnen. Mijn spieren heb ik zo getraind dat ik hem op en neer kan laten dansen terwijl ik door het huis loop. Ik heb dan zo'n stretch broekje aan dat ervoor zorgt dat hij toch niet stiekem zijn holletje verlaat. Door de hitte in mijn binnenste smelt het razendsnel en dan stop ik er nog een tweede en een derde bij. Mijn hele broekje wordt zo zeiknat, heerlijk! In een overmoedige bui wil ik wel eens boodschappen gaan doen met vijf of zes klontjes op die manier opgeborgen. Het smeltwater loopt dan langs mijn benen af en ik kan je verzekeren dat dat onwijs geil is!

En nu krijg ik ze van je op een andere manier toegediend. Je spúwt ze zo'n beetje naar binnen vanuit je warme mond en dat maakt me weerloos geil. Inderdaad net een sauna, afwisselend van rillerig koud naar bloedheet. Als je je hele mond hebt geleegd, moet je eens kijken hoe de stoomwolken uit mijn doorweekte kutje opstijgen! De Etna is er niks bij. Met mijn buik schuur ik wellustig over het tafelblad om het fermentatieproces te stimuleren. Je hebt het beest in me losgemaakt en dat zal pas getemd kunnen worden als zijn gulzige honger is gestild. Goed zo, goed zo......., ik voel je handen. Ze glijden over mijn rug en nemen het bloesje mee op weg naar mijn nek. Bloot wil je me nu en gewillig strek ik mijn armen, zodat je het over mijn hoofd uit kunt trekken. Die paar knoopje doen er niet toe, de opening is groot genoeg. Ik hoef niet achterom te kijken om te wéten dat je na je eerdere eruptie de volledige achttien centimeters weer tot je beschikking hebt. Toe maar jongen, toe maar....

EDUARD Nederlander smult jaarlijks van 5,5 liter ijs', kopt de zaterdag-Telegraaf. Zoveel? En waar laten ze dat?, zou ik vorige maand nog gedacht hebben. Maar sinds ik jou ken, verbaas ik me niet meer over dergelijke hoeveelheden. En ook de vraag waar het blijft, is beantwoord. Als jij, oh heerlijk geil loeder, op een beetje warme dag in je eentje al voor een halve liter klontjes in je kutje stouwt, dan zit je al na anderhalve week op 5,5 liter. En dan hebben we het nog niet eens over ijs op stokjes. My goodness, ik zal je maar tegenkomen in een winkelstraat, terwijl jij daar dartel rondhuppelt met vijf ijsklontjes van binnen en ik zou het straaltje smeltwater over je dijbenen zien sijpelen. Ik ken mezelf een beetje: dan zou het water mij in de mond lopen, en dan moet je niet gek opkijken als ik zomaar uit het niets opduik en je bijvoorbeeld een tas in handen duw. Maar jij begint míj ook al te kennen. Die zelfverzekerde houding van je, waarmee je over het tafelblad hangt. Je kontje uitdagend wiebelend en gewoon zéker weten dat die aanblik zo onwaarschijnlijk opwindend is, dat je geen meetlatje nodig hebt om mijn volle lengte te voelen. Je kijkt niet eens verrast als je mijn kloppende smachtende eikel tegen de binnenkant van je dijbeen voelt aandrukken: voorzichtig dit nieuwe terrein aftastend. Het is meer met een air van 'kwisthetwel' hoe je je kontje nu ter goedkeuring lonkend naar achteren beweegt. Zoveel zelfverzekerdheid moet wel even in een vroeg stadium de kop in gedrukt worden, vind ik, dus langer dan mij zelf lief is, tart ik jouw verlangen, door met mijn vochtige dampende eikel wél jouw hele bovenbenenstel -van links naar rechts en weer terug- grondig in te smeren met mijn voorvocht, maar jouw kloppend kutje zorgvuldig en gedisciplineerd over te slaan. Maar er zijn grenzen! En ik sta op het punt die nu te passeren. En dat voel je, doordat je schaamlippen nu niet langer meer worden overgeslagen. Met toenemende wellust onderga je deze meest opwindende variant van de body-to-body massage: het topje van mijn pik die jouw vulva streelt. Pfff..dat is heet! En ik waan me opeens in een bosachtige omgeving. Drijfzand? Is dat drijfzand? De kolkende massa waar mijn lid op rust, geeft steeds minder weerstand en lijkt mij als het ware naar binnen te zuigen. Ik wil dit niet. Nog niet. Ik mompel nog wat dat ik uit principe nooit neuk tijdens een eerste afspraak, laat staan tijdens een toevallige ontmoeting. Maar dit is té erg. De zuigkracht die ik onderga is welhaast bovenmenselijk. Ik vecht maar kom niet meer boven. En als jij dan ook nog eens je onderlichaam in de richting van mijn spartelende pik beweegt...is het gebeurd. Het is nog slechts één centimetertje, maar ik voel mij al onherroepelijk wegglijden in een onbekende, maar oh zo aanlokkelijke afgrond. Oooh help. Ik heb tunnelvrees! Loods je mij er doorheen, Jannie?

JANNIE Tunnelvrees? Het is voor het eerst dat ik daarmee onder deze omstandigheden word geconfronteerd en ik vind het wel een vertederende gedachte. Zouden we saampjes ergens anders zijn, dan zou ik de tijd ervoor nemen om uit te leggen dat voor een dergelijke vrees helemaal geen reden is. Maar nu kan dat niet, de gemoederen zijn door dit unieke voorspel, dat ook mij nog nooit ten deel is gevallen, te verhit geraakt en daarop past nu maar één adequate reactie. De wereld staat even stil als je de klopper op de deur laat vallen. Hoe vaak heb ik deze deur laten openzwaaien? Ontelbare keren, maar deze keer, lieve Eduard, is wel heel bijzonder. En als je met een schokje over de drempel stapt, is je tunnelvrees compleet verdwenen. Je buigt je over me heen. Ik voel het bonzen van je hart door mijn ruggenmerg heen. Met je handen zoek je naar mijn tietjes, die geplet op het blad van de tafel tot nu toe wat stiefmoederlijk zijn behandeld en verrukt reageren als je je handpalmen eronder schuift. Bij mij gaan de haartjes in mijn nek rechtop staan - kun jij dat ook zien? - als je zonder enige moeite je geschut in stelling brengt. O..., als je eens kon meebeleven hoe dat voelt, op deze manier gevuld te worden! Heel anders dan een ijsje of een ijsklontje zo'n levende, kloppende boor die zalig door me heen glijdt. Hard en zacht, vriendelijk en brutaal tegelijk, tot je ballen tegen mijn billen botsen. Ga je me neúken?, vraag ik. Ik stel altijd van die onnozele vragen als ik blind van verlangen ben, dat moet je me maar niet kwalijk nemen. Je blaast bevestigend in mijn nek als je dat hele eind weer terughaalt, tot zelfs helemaal naar buiten toe. Je kunt de weg nu blindelings vinden en ik blijf voor je openstaan. Hmmmm, je tweede entree doet het beste vermoeden! Laten we ervoor gaan mijn lieveling en trek je niets aan van die nieuwsgierige mensen die nu voor die grote ramen nieuwsgierig samendrommen. Laten we ze een lesje neuken geven!

EDUARD Staan er mensen voor de ramen dan? Weet je dat ik dat niet eens door heb, lieverd. Ik ben de wereld om me heen volledig vergeten, zo erg ben ik in jou opgegaan. Figuurlijk, wel te verstaan. Maar nou wil jij dat ik ook letterlijk in je op ga. Je vraagt het elfs expliciet: 'Ga je me neuken'. Maar waarom zou die vraag onnozel zijn? Ik vind hem wel lief klinken. Schokkend is de vraag ook niet; als je dat effect had willen bereiken had je hem bij de eerste kop koffie moeten stellen. Moet je voor de aardigheid toch eens uitproberen. Kun je lachen! Tenminste, als je het grappig om te zien vindt hoe een stoere volwassen kerel zich in een kop hete koffie verslikt en met een beetje mazzel over zijn eigen schoot morst. Niet iedereen heeft immers dezelfde smaak qua humor. Nee de vraag an sich is niets mis mee, en ik zal je ook niet teleurstellen. Zo groot is mijn tunnelvrees nou ook weer niet. Bovendien schijnt dat de beste remedie te zijn tegen fobieën: je moet je angst overwinnen door heel langzaam, stukje voor stukje, het object van je angst tegemoet te treden. Kortom: voorzichtig, schoorvoetend die tunnel in. Maar langzaam dus, hè? Want dan kan ik nog net even tegen je zeggen dat het míj juist heel vertederend lijkt om te zien hoe jij mij met woorden, met uitleg en met geduld over de drempel zou helpen. Laten we dat de volgende keer maar doen, als we saampjes ergens anders zijn. Als je tenminste even geduld kunt opbrengen, want ik ga eerst nog een paar weken op vakantie. Ik ga zaterdagochtend vroeg al weg, had ik je dat al verteld? Maar hier in de tearoom heb je geen geduld. Ik trouwens ook niet, want ik kan elk moment opgepiept worden. En woorden heb je ook niet meer, daar is je ademhaling teveel voor ontregeld. Woorden heb ik ook niet meer nodig, want je lichaam spreekt klare taal. Ik geniet ervan als ik voel hoe je tepels verstijven in mijn handen. Ik geniet van de kreuntjes die je slaakt. Ik geniet van de golvende vibraties die door je buik trekken - ik voel het gewoon. Ik geniet van je kontje dat uitdagend op en neer beweegt om mij te lokken. Ik geniet van de aanblik van je kutje, dat ik van achteren tussen je benen door zie schitteren. Ik geniet van je (on)bewuste spierbewegingen, waarmee je je schaamlipjes een pantomime-voorstelling laat opvoeren. Ik geniet van de pareltjes vocht die ik vanuit je warme vrucht zie opborrelen. Ze lijken bijna op te lichten. En dan zie ik ook het licht: ik duik de tunnel in. Millimeterje voor millimetertje glijd ik in de tunnel. De beweging is helemaal volmaakt; één volstrekt geleidelijke beweging, omdat de weerstand die ik ondervind verwaarloosbaar klein is. Ja, wat wil je? Als er iets aerodynamisch is, dan zijn het wel tunnels. Of haal ik nu twee dingen door elkaar? Ik voel je helemaal trillen onder mij. Ik moet je borsten nu echt stevig vasthouden, anders gaan we straks nog onderuit. Eén lange geleidelijke beweging is het maar, maar al halverwege de tunnel hoor ik diepe onheilspellende geluiden. Ze lijken uit je keel te komen. Vooral niet laten afleiden, Eduard, zeg ik tegen mezelf en vervolg de rit. Immers halverwege de tunnel kun je vooruit kijken. Ik ben nu al dichter bij het eind van de tunnel, dan bij de opening. Die laatste helft is dan ook makkelijker. Ik ben er bijna. Ik voel het. En dan voel ik het ook echt...als ik zachtjes je baarmoeder aantik. Zachtjes, maar evengoed nog een hele knal. Ik hoor een rauwe dierlijke oerkreet uit je mond komen. Je komt klaar! Had je dat al wel eens eerder meegemaakt, Jannie? Bij de eerste klop al? Ik geef je drie seconden rust, maar dan vervolg ik mijn weg. Als je niet verder kunt, moet je immers terugrijden. En als ik het licht aan het einde van de tunnel zie, realiseer ik me dat ik weer bij het begin ben. Nog eens proberen dan maar. En ik glijd weer diep de tunnel binnen. Maar niks, hoor. Het loopt weer dood. Terug...en nog eens...en terug ...en nog eens, wauw dat is lekker zeg. Waarom zijn mensen toch altijd zo gefocused op de eindbestemming? Je kunt toch ook gewoon van de reis zelf genieten? Wat een reis! Ik voel me zweven. Ik ga sneller ademen. Ik maak geluidjes van opwinding....maar dan. Shit, uit het hoopje kleding rond mijn enkels komen piepgeluidjes. "Oh nee," zeg ik gelijkertijd. "Oh holy shit...Oh jannie...ik moet spuiten." Je duwt je kontje stevig naar achteren om mijn zaad zo diep mogelijk in je te voelen. Maar je voelt helemaal niets meer. Voordat je er erg in hebt, lig je helemaal in je eentje voorovergebogen op dat tafeltje. Zelfs het hoopje kleding wat van mij was, is verdwenen. Heb je dan soms alles gedroomd, vraag je je paniekerig af? Maar dan zie je dat ik in mijn haast mijn boek ben vergeten. Je lacht. 'Wat een bizarre middag. Maar oh zo opwindend. En een mooi boek als souvenir. Of zou ik dat terug moeten bezorgen?' Als je bent bijgekomen van de eerste schrik, en je kleren hebt gefatsoeneerd, blader je dromerig door het boek. Op de voorste pagina staat met pen iets geschreven: eduarduk@yahoo.co.uk Je bladert verder en vindt ook nog een bladwijzer. Het is een promotioneel kartonnetje met als afzender: Vrijwillige Brandweer. Het duurt toch nog twee tellen voordat je het verband ziet, maar dan schiet je in een onbedaarlijke lach..."hahaha, hij moest spuiten." Je twijfelt. Blijf je nog een halfuurtje in de tearoom hangen...of is dit een mooi moment om naar huis te gaan en te dromen van nieuwe avonturen?

© Eduard en Jannie