Sorry maar ik moet even wat kwijt, en ik denk dat ik maar bij het begin begin: ik ben gymjuf. Dat is namelijk het enige waar ik goed in ben.
Het voordeel van mijn baan is dat ik ongegeneerd rond mag hangen in kleedkamers vol pasgedouchte puberjongens. (Eigenlijk mag ik dat geloof ik helemaal niet, maar ik doe het gewoon en er heeft nog nooit iemand over geklaagd.)

Nou klink ik in de voorgaande regels waarschijnlijk erg stoer en bijdehand maar de meeste mensen kennen mij anders. Toen ik gisteren aan mijn beste vriendin wilde vertellen wat me de laatste dagen zo onheilspellend doet stralen, wist ik niet eens hoe erover te beginnen, en eigenlijk weet ik dat nu, alleen in mijn veilige huisje achter mijn vertrouwde tekstverwerkertje, nog steeds niet.

Misschien moet ik eerst vertellen wie Erik is.
Erik is een jongen met voldoende capaciteiten, maar hij doet gewoon zijn best niet. Ik moet daar, omdat dit geen rapportenvergadering is, nog aan toevoegen: Erik is lang, blond, atletisch, negentien jaar, en hij vindt zichzelf terecht de mooiste jongen van het schoolplein. Ik doe al jaren mijn best om een hekel aan hem te hebben, en soms lukt dat heel aardig.
Meestal heeft Erik een briefje bij zich waarop een of andere dokter verklaart dat Erik niet mag sporten omdat Erik last heeft van zijn knie, of van zijn elleboog, of van allebei, maar vorige week was Erik zowaar gezond. Ik kreeg zelfs de indruk dat hij zijn best deed om zijn aandacht bij de les te houden. Na afloop van het laatste uur bood hij aan om me te helpen met opruimen. Hij heeft een glimlach om te haten, maar ik was in een goede bui. Ik vond het een lieve glimlach. Ik zette hem flink aan het werk.
Toen de zaal aan kant was, maakte hij nog steeds geen aanstalten om zich te gaan omkleden, terwijl het inmiddels al lang vijf uur was geweest. In plaats daarvan begon hij een praatje over een of andere voetbaltrainer die ontslagen was. Ik vertelde hem dat ik niet zo geïnteresseerd was in voetbal. Dat vond hij raar, want ik ben gymjuf. Ik zei dat ik meer van rugby hield. Erik bleek ook dol op rugby, maar hij wist er niet veel van - of eigenlijk: helemaal niks.

Misschien wel aardig om te vermelden dat de reden waarom ik op mijn veertigste nog steeds zo giechelig word als het op seks aankomt, te maken heeft met rugby. Ik heb die sport als tiener nogal fanatiek beoefend. In 1980 ben ik zelfs voor de Nederlandse (dit vertel ik later nog wel eens. Het is niet echt een sexy verhaal.)

Erik en ik keuvelden nog een tijdje door over niks en ik bleef maar kinderlijk teruglachen naar die ellendig leuke smile van hem en hij deed wat de meeste mannen doen als ze met me praten: hij keek naar mijn tieten. Ik ga daar niet over opscheppen, maar dat doen die mannen natuurlijk niet voor niks. Ik vind het strontvervelend als ik het merk - behalve als ik het leuk vind.

In de kleedkamer waren de laatste jongens zojuist vertrokken, met achterlating van een natte handdoek en een fles shampoo. Erik en ik waren nog steeds niet van elkaars zijde geweken en dat lag niet alleen aan Erik. Ik moest nog wat administratie bijwerken in het kantoortje, besloot ik.

Ik had tijdens mijn gehele loopbaan het betreffende kantoortje nog nooit gebruikt - mijn volledige administratie zit in een bescheiden multomap die ik altijd bij me heb - maar ik had al die tijd wel degelijk het recht om het kantoortje te gebruiken. Er kan mij veel verweten worden, maar niet dat ik niks in het kantoortje te zoeken had.
Zolang niemand op het slechte idee kwam om deuren te sluiten keek ik vanaf mijn burootje ongehinderd naar Erik in de kleedkamer en keek Erik ongehinderd naar mij in het kantoortje, achter het burootje, ijverig dingen noterend in mijn multomap.

Hij keuvelde maar door en ik antwoordde op al zijn vragen. Waarom ik gymjuf was geworden. Of ik getrouwd was en met wie. Of ik kinderen had en of ik dat niet vervelend vond. Ondertussen kleedde hij zich uit tot hij alleen nog maar een witte slip droeg. Dat had op zich al een spectaculaire uitwerking op mijn onderbuik, maar toen kwam hij ook nog naar de deurpost van het kantoortje lopen, om daar vervolgens op een zo meedogenloos hoekige manier tegenaan te gaan hangen dat ik mijn best moest doen om niet te zuchten.
"Moet jij eigenlijk niet douchen," vroeg hij - de grapjas. "Ja," zei ik terwijl ik mijn boezem herschikte, "Als jij klaar bent." Ik bereidde me erop voor dat hij iets vreselijks ging zeggen. In plaats daarvan gniffelde hij, liet me nog even van het uitzicht genieten, en liep terug naar de kleedkamer, waar hij de slip van zijn kont stroopte en uit zicht verdween.

Met mijn hand in mijn trainingsbroek ging ik verder met administratieve dingen administreren. Die rotzak had nog een lekker kontje ook. Als ik niet zo schijterig was, liep ik nu achter hem aan naar de douches. Ik hoorde de kraan al lopen. Even wachten nog. Nog even met mijn klitje spelen. Op het blanco papier doemde zijn onbehaarde borstkas op, waartegen een overwerkte gymjuf zo fijn haar wang kan laten rusten. En de strakke jongensbuik waarover ze met haar nagels kan schuren tot aan het elastiek van de witte slip, en nog wel verder ook.

Ik weet niet hoe ik het voor elkaar kreeg maar terwijl ik in het kantoortje waar ik niks te zoeken had, onmatig mijn natte kut zat te vingeren - ondertussen gretig fantaserend wat ik allemaal met een harde puberlul zou kunnen aanvangen - maakte ik mezelf nog steeds wijs dat mijn belangstelling voor Erik eigenlijk helemaal niet zo groot was. Toen ik tenslotte opstond om naar de douches te lopen, deed ik dat niet in een tomeloze roes van begeerte, maar met de weloverwogen onverschilligheid van iemand die zich gewoon een beetje verveelt.

Ik had nog geen stap gezet of ik hoorde dat de douche werd uitgezet. Voor ik het wist zat ik weer achter mijn burootje, met beide handjes keurig op tafel deze keer. Erik verscheen, druipend, zijn glimlach lachend, zijn haar fatsoenerend, zijn kruis afdrogend. Ik glimlachte minzaam terug, vastbesloten om tenminste een glimp van zijn lul op te vangen - al was het maar symbolisch; hij kon dat ding toch niet eeuwig blijven afdrogen?
Ik hoefde weinig moeite te doen. Even later stond hij piemelnaakt in de deuropening. Dat hij hard op weg was een erectie te krijgen, scheen hem niet te deren. Ik vond het ook niet erg. 'De douche is vrij,' meldde hij ten overvloede. Hij keek weer naar mijn tieten. Even woog ik de verschillende mogelijkheden af en koos vervolgens voor de makkelijkste weg: ik liet me met stoel en al een eindje naar achteren schuiven en liet mijn hand opnieuw in mijn trainingsbroek verdwijnen, hem ondertussen schuldbewust in de ogen turend. Hij grijnsde zoals hij alleen grijnst wanneer hij met een nieuwe verovering over het schoolplein paradeert, en begon met zijn lul te spelen.
'Doe je shirt eens uit,' zei hij maar ik vertikte het.
Ik vingerde me tot de verveling toesloeg. Daarna stuurde ik hem weg. 'Ben je klaargekomen?' 'Nah,' zei ik onverschillig. 'Wil je niet klaarkomen?' Ik verdiepte me opnieuw in mijn multomap. 'Je bent bang, hè?' zei hij. Ik gaf hem het enige antwoord waarvan hij niet terug had: 'Ja.'

===

Ik had de lezers van dit forum natuurlijk graag een spetterende finale gegund met veel gelik, gekreun en uitbundige zaadlozingen, maar ik moet me een beetje aan de feiten houden (met de nadruk op 'een beetje'.)
Wel kan ik meedelen dat ik Erik sinds die middag alweer een paar keer in de gangen van het schoolgebouw ben tegengekomen, en dat we veelbelovende glimlachjes hebben uitgewisseld.

Ik verkeer bijgevolg al dagen in een zachtjes zingende proloog-stemming. Als het lot een beetje meewerkt, hoort u nog van mij - of u wilt of niet.

Groetjes van een bange juf.

Opmerkingen

Eigenlijk had ik maar één reden om deze pagina vandaag opnieuw te bezoeken, namelijk om mijn bijdrage over Erik te laten verwijderen. Dat kan geloof ik helemaal niet maar dat doet er niet toe. Nu ik jullie lieve complimentjes heb gelezen denk ik dat ik nog even blijf rondhangen en als mijn stemming van de laatste dagen een voorteken is, heb ik binnenkort misschien nog wel wat te melden ook...

Dat ik veertig ben, hebben jullie uit mijn verhaal al kunnen opmaken, maar misschien is het beter als jullie me als een meisje van zeventien beschouwen. Zo voel ik me in elk geval. En dan te bedenken dat ik mezelf de afgelopen jaren steeds meer als een hopeloos geval ging beschouwen, met een seksleven neigend naar onbestaand. De laatste dagen zweef ik oppermachtig en flirt ik met iedere vent die me aanstaat. (Dat dat meestal jongens van onder de twintig zijn, kan ik ook niet helpen.)

Het probleem met die Erik is natuurlijk dat hij zo'n jongen is die alles meeheeft, en dat ik geen zin heb om hem in zijn eigenwaan te bevestigen. Hoe grotere hekel ik aan hem heb, hoe geiler ik van hem word. Hij was vandaag in geen velden of wegen te bekennen en morgen werk ik niet, maar tegen het eind van de week staat er natuurlijk iets te gebeuren.

Dat is het ritme van de natuur.

Daar doe je niks tegen.

Erik, je bent een klootzak.

© Juf

(Ik ga een betere schuilnaam verzinnen. Dat beloof ik. Maar 'Erik' blijf ik Erik noemen, om sentimentele redenen.)