Ik vertelde het en toen ik hem even later iets uit de rekken zag halen keek hij me nog eens vragend aan. Ik liep naar hem toe en controleerde de maat; die was goed.

Wat later stonden we samen weer bij de kassa en hij lachte nog eens dankbaar naar me.

Alsof de duvel ermee speelde liep ik hem een halfuur later opnieuw tegen het lijf toen ik al op weg was naar huis en hij net als ik een tijdschriftenzaak wilde binnengaan. Hij hield galant de deur voor me open en ik kocht een puzzelboekje en hij een Turkse krant. We liepen samen ook weer naar buiten en hij liep met me op omdat hij toch dezelfde kant op moest als ik. Hij stelde zich voor als Achmed en we praatten over van alles en nog wat. Hij verontschuldigde zich meerdere keren voor zijn gebrekkige Nederlands, en dat terwijl hij toch al bijna 25 jaar hier woonde, zei hij met een kleur van schaamte. Binnen de kortste keren wist ik dat hij eerst alleen naar Nederland was gekomen, dat jaren later zijn vrouw was overgekomen, dat hij inmiddels vier kinderen had en 47 jaar was. Elf jaar ouder dan ik. Ik vertelde hem ook wat over mijn gezinnetje: man en dochtertje van negen. Hij was buitengewoon hoffelijk en innemend en ik betrapte mezelf op de gedachte dat het allemaal nogal zou meevallen als alle buitenlanders zo waren en moest er zelf van kleuren. Hij zag het en ik vertelde het eerlijk. Hij gaf me nog gelijk ook!

En toen waren we bij de deur van mijn huis. Waarom ik het deed, weet ik nog steeds niet, misschien wel misplaatste schaamte. Hoe dan ook: ik zei dat ik koffie ging zetten en dat hij best binnen mocht komen als hij ook trek had in een bakje. Hij aanvaardde de uitnodiging met een dankbaar lachje en daar zaten we dan, ’s ochtends om kwart voor elf aan de koffie. Om elf uur stond ik met knikkende knieën in de keuken om een tweede kopje in te schenken, helemaal in de war door de hitsige gevoelens die bezit van me hadden genomen. Of het kwam door zijn zachte manier van praten, zijn overbeleefde manier van doen, zijn nadrukkelijke bewondering voor mijn persoontje, ik weet het niet, maar ik stond helemaal in vuur en vlam. Nog nooit had ik me zo gevoeld na zo korte tijd bij een volstrekt vreemde man en voor het eerst sinds mijn huwelijk van ruim tien jaar kwam serieus de gedachte aan overspel bij me op. Ik besefte dat die aardige man daarbinnen nooit in staat zou zijn iets in die richting te ondernemen, en dat was een veilig en tegelijk ook verwarrend gevoel. Om tien over elf zat ik in mijn stoel tegenover hem compleet weg te geilen en toen we even later afscheid namen in de gang, was ik er helemaal klaar voor om me op een vreselijke manier te laten gaan. Als hij ook maar een vinger naar me had uitgestoken, had hij me gehad. Ik stond er zelfs al aan te denken dat ik het bed nog niet eens had opgemaakt! Maar zo was deze vriendelijke man niet.

Een minuut nadat de voordeur was dichtgevallen lag ik alleen in dat onopgemaakte bed, sprakeloos, ontzet, en ik begroef mijn hoofd in het kussen om mijn buren niet met overlast op te zadelen……..

© Dorien