Voor oud en nieuw hebben mijn vriendin Ineke en ik een daverende verrassing voorbereid voor onze mannen. Al verschillende keren hebben zij geprobeerd tot partnerruil te komen, maar dat hebben wij (en vooral ik, moet ik eerlijk toegeven) steeds tegengehouden. In de afgelopen maanden hebben Ineke en ik het er samen vaak over gehad en we hebben besloten het met oud en nieuw te doen. Onze mannen weten hier absoluut niets van!

Nu de beslissing is genomen, zie ik er zelf ook naar uit, zenuwachtig, maar ook nieuwsgierig, vooral omdat we iets heel speciaals hebben bedacht dat in het teken staat van de overgang van de gulden naar de euro. Die overgang zullen wij symboliseren door onze mannen ook oud voor nieuw aan te bieden.

De vorige jaren hebben we oud en nieuw steeds met zijn vieren gevierd. Nu niet. Het stuitte op veel onbegrip bij onze mannen dat zowel Ineke als ik aangaven dat we dat dit keer liever niet deden. Ze dachten zelfs dat het kwam omdat we bang waren dat ze weer over partnerruil zouden beginnen!

Bij de Bijenkorf hebben Ineke en ik precies hetzelfde witte, korte en zeer strakke jurkje gekocht en daarop heeft Ineke, die daar heel goed in is, op drie cruciale plaatsen (jullie mogen raden welke) in zwart het guldenteken geborduurd. De splitjes aan beide kanten van het jurkje zijn door Ineke helemaal doorgeknipt en gestikt tot een centimeter of tien boven onze heupen, zodat duidelijk is dat we er niets onder dragen. Ook aan de achterkant heeft Ineke haar best gedaan. Bovenaan de rits, die over de hele lengte doorloopt, is een kleiner guldenteken geborduurd en onderaan een net zo klein euroteken. De symboliek zal duidelijk zijn: als het nieuwe muntstelsel is ingegaan kan de rits open en het jurkje uit.

Máár eerst moeten we de nieuwe eurobiljetjes zelf hebben gezien. De mannen moeten dus direct na twaalf uur nieuwe flappen gaan tappen. Het is overbekend dat de flappentapper op dat tijdstip druk bezet zal zijn en dat het wel een kwartier of langer kan duren voordat de hitsige baasjes terug zijn. De kans is groot dat ze elkaar daar zullen treffen, want we wonen in dezelfde wijk, maar dat maakt niets uit. Ze zullen zich hooguit verbazen over die dekselse meiden, maar wat ze absoluut niet zullen kunnen vermoeden is dat ze bij thuiskomst wel een identiek jurkje, maar daarin een ander lichaam zullen aantreffen!

03 januari 2002
Ik had me vast voorgenomen te vertellen hoe het was afgelopen, maar toen het anders liep dan ik had gedacht besloot ik ervan af te zien. Omdat jij het vraagt, Eduard, zal ik het toch vertellen, alleen maar omdat jij me zoveel plezier hebt bezorgd in de afgelopen zomer (want ik ga ervan uit dat jij dezelfde Eduard bent).

Het liep dus anders dan gedacht, heel anders. Het begon al vroeg in de middag. Ineke belde mij geschrokken op om te vertellen dat onze flapautomaat buiten gebruik was tot de andere ochtend elf uur. Ze zei dat ze van haar zus had gehoord dat er nog wel één open was aan de andere kant van de stad, maar dat ze niet wist of die ’s nachts ook nog open zou zijn. Dat risico konden we niet lopen. We konden onze mannen natuurlijk wel voor jan lul naar de automaat sturen, maar dan zouden ze veel te snel terug zijn als hij niet in gebruik was. We moesten dus snel iets anders bedenken en we besloten uiteindelijk dat Ineke en Wes dan toch maar naar ons zouden komen om oudjaar te vieren. We zouden ons jurkje dan niet van tevoren aantrekken, maar pas tegen twaalf uur. Om dat zogenaamd allemaal te bespreken kwam Ineke laat in de middag langs, maar de werkelijke reden was dat ze haar jurkje bij ons moest droppen.

Ze kwamen om negen uur en we keken met zijn vieren naar Freek de Jonge, die er alvast iets moois van maakte met zijn aangenaaide penis van een middelvinger. Aan hem lag het niet. Om kwart voor twaalf gingen Ineke en ik naar boven om ons te verkleden. De mannen wisten dus wel dat ze iets konden verwachten, maar natuurlijk niet dit. We waren allebei hyper de hyper en ik dacht nog: ik zou het niet hebben gedúrfd zoals we eerst hadden afgesproken, maar nu kón ik niet meer terug. We waren net twee pubers zoals we ons uitkleedden, giechelend en zo. We hadden die jurkjes al eerder gepast met elkaar, maar nu was het menens, en dat scheelde nogal. Ineke was meer in de stemming dan ik. Ik vond ineens die lange splitten wel erg brutaal.

We moesten nog opschieten om de klok van twaalf te halen en kwamen nogal verhit de kamer binnen zeilen. De reactie van Cliff en Wes laat zich raden: hun monden vielen open. Het is een uitdrukking die je vaak hoort, maar nu gebeurde het echt. Voor ze van de schrik waren bekomen was het al twaalf uur en tijd om Nieuwjaar te kussen. In de verwarring waren het eerst Ineke en ik die elkaar Nieuwjaar kusten en pas daarna kwam mijn man aan de beurt. Ik beefde als een rietje toen Cliff me kuste. Alsof het zo was geregisseerd kwam ik daarna bij Wes terecht en Ineke bij Cliff. Ineke nam toen meteen het heft in handen en vertelde wat we van plan waren geweest. Ik had het liever op een andere manier gewild, maar daar was het te laat voor. De mannen waren sprakeloos toen ze zei dat het de bedoeling was dat Wes mijn jurkje open ritste en Cliff die van haar. Ik zag mijn man schichtig naar mij kijken. Nu was het ineens ook voor die mannen met hun grote mond heel andere koek! Ik zei dat we het misschien beter apart konden doen en daar waren ze het allemaal mee eens. Het ging heel raar. Ineke zei: gaan jullie dan maar naar boven, dan blijven Cliff en ik hier. En ik zei totaal over mijn toeren: nee, jullie zijn onze gasten, wij blijven wel hier. Alsof Wes geen gast was!

Ineke en Cliff verdwenen als de weerlicht. Cliff had er kennelijk veel zin in. Ik had nog wel iéts van hem verwacht, een kusje of een andere liefkozing, maar nee. Wes was heel wat minder zeker van zijn zaak. Het gekke was dat ik door al dat gedoe best geil was geworden en dat ik nu ook enige actie van zijn kant verwachtte, maar hij was heel onzeker. Eerst vroeg hij of ik het echt zeker wist en toen zei hij dat hij er best over wilde práten. Dat kwam de sfeer niet ten goede. Ik werd er een beetje kriegel van en zei, misschien nogal snibbig: wil je nou, ja of nee? Alleen als jij het wilt, zei hij weer. We zaten toen al lang op de bank naast elkaar, misschien kun je je voorstellen hoe dat dan gaat. Hij had mijn jurk gelijk open moeten ritsen en dan was het vanzelf wel goed gekomen, denk ik. Nu moest het eerst in de groep worden gegooid, had ik de indruk, en tegelijk dacht ik aan Ineke en Cliff, die zeker minder scrupules zouden hebben daar boven. Misschien kunnen we ook beter naar boven gaan, zei hij toen. Dat nooit!, dacht ik, want het gehijg en gesteun uit een andere kamer aanhoren, dat was wel het laatste waar ik op zat te wachten. We rookten een sigaret en dronken een glaasje en mijn geilheid verdween als sneeuw voor de zon. We kunnen misschien beter naar mijn huis gaan, opperde Wes tenslotte, en dat was zijn beste idee tot dan toe, want wat moest ik hier in godsnaam in de kamer blijven doen terwijl mijn man en mijn vriendin hoera lagen te kraaien in MIJN bed??

Een idioot ritje in zijn auto, een kijk uit dat je niet op je muil glijdt-loopje tot aan zijn voordeur, met wel een jas om me heen, maar toch die gekke jurk eronder……. Jezus, wat voelde ik me opgelaten! Ik ga Wes verder niet afkraken. We deden het, natuurlijk, maar het was… nou ja, de zenuwen zullen we maar zeggen. Om vier uur belde Ineke. Ze dacht wel dat we daarheen waren gevlucht. Ik zag aan het gezicht van Wes dat ze té blij klonk. Het gaat daar ook goed, zei hij met een grimas, maar het woord “ook” was wat misplaatst. Ik hoopte dat we weer zouden wisselen, maar helaas: zijn vrouw had voorgesteld dat ze ons pas na de ochtendkoffie zouden “storen”. Aan een tweede poging kwam Wes niet meer toe, dus gingen we maar “lekker” slapen. En we waren maar net op tijd wakker voor ze “op de koffie” kwamen.

Een eerlijk verslag, Eduard. Zo is het gegaan. Ik neem niemand iets kwalijk, ik hoop alleen dat Cliff en Ineke niet op een herhaling zullen aandringen van die voor hen ongetwijfeld opwindende nacht……….

© Karin